Słowacki nazwał “Balladynę” “niby tragedią”. Ironiczny dramat łączy w sobie grozę, cudowność, patos, groteskę, lirykę i szyderstwo. Jest jednocześnie kryminałem, melodramatem, komedią, baśnią, moralitetem i teatrem absurdu. Jednak ludzie nakreśleni przez Słowackiego mają prawdziwe serca i przeżywają emocje podobne naszym.

Czasami trzeba spojrzeć w twarz swojemu życiu. Czasami trzeba wszystko zmienić. Czasami trzeba wyjechać. A jeśli wyjechać to tam, gdzie wszystko wolno, gdzie nikt nie ściga, nie ocenia, nie zdradza... Do Amsterdamu...

Czy we współczesnej Polsce rodzina to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością? Klatka, w której jest duszno? Zbiór samotników, dla których siedzenie przy wspólnym stole to tortura? Moralność to pojęcie obojętne, coś czego nie ma, nawet w tytule? A odpowiedzialność to kwestia wyboru?

W "Dżumie" dostrzegam początek niebezpiecznej drogi, na jaką wkroczyliśmy w naszej przygodzie z językiem, by dotrzeć do ślepej uliczki. Cóż bowiem robią bohaterowie Camusa? Oni tworzą językowe światy obronne. Każdy próbuje wznieść przeciw-świat słów zaklinających rzeczywistość, pragnie odnaleźć w nich antidotum na cierpienie i śmierć mieszkańców Oranu.

Kobietom uprawiającym zawodowo "miłość", miłość prawdziwa nie bywa dana. Pozostaje w sferze tęsknot, a jeśli się nawet przydarza, to jest możliwa tylko z idiotą, w domu wariatów, na marginesie rzeczywistości, w atmosferze narodowego święta, w którym zakochanie jest iluzją, a sygnalizacyjną raca myli się z blednącą gwiazdą Wenus na porannym niebie...

"Jak wam się podoba" to jedna z najpiękniejszych i najbardziej błyskotliwych szekspirowskich komedii o miłości. Chciałoby się powiedzieć - komedia romantyczna – opowieść o uczuciach, tych wyidealizowanych, upoetycznionych i tych prawdziwych, które przydają życiu ciepła i nadają mu sens.

"Kraina kłamczuchów" Macieja Wojtyszki przedstawia dwa dni z życia dwóch literatów – niepowtarzalnych, niepodrabialnych kłamców włoskiego renesansu: Petrarki i Boccaccia.

Oto do Padwy, zagrożonej zarazą, przybywa Boccaccio aby nakłonić swojego mistrza - Petrarkę do powrotu do Florencji, przepowiednie dotyczące losów Padwy są bowiem niepomyślne. Wielbiciel przybywa, by ocalić mistrza, prawdziwego boga opowiadaczy - tylko jak to zrobić jeśli boga nie da się ocalić..? Tym bardziej, że gra między nimi toczy się nie tylko o życie, ale i … o miłość.

Które z uczuć zwycięży w "czasach zarazy"? To do kobiety prawdziwej, realnej, tej na wyciagnięcie ręki czy to, do kobiety wydumanej, wymarzonej, wyidealizowanej?

Opowiadanie nie znosi pośpiechu. By móc stworzyć piękną i mądrą opowieść trzeba mieć czas. To dlatego porą opowieści jest długi zimowy wieczór...

Celem niespiesznej opowieści jest pocieszenie, bo ten, kto opowiada panuje nad czasem, a zatem nad rozwojem wypadków - nawet za cenę prawdopodobieństwa. Dlatego też w naszej opowieści nie brakuje zaskakujących rozpoznań, szczęśliwych ocaleń, cudownych powrotów i wspaniałomyślnie ofiarowanych przez los szans na przebaczenie i naprawienie win.

Tak jak święta Bożego Narodzenia są najpiękniejszymi polskimi świętami, tak "Pastorałka" Leona Schillera gromadzi to wszystko, co w polskiej tradycji tych świąt najpiękniejsze, to z czego ów świąteczny polski obyczaj wyrasta. I rację mają ci, którzy nazywają "Pastorałkę" prawdziwym cudem polskiego teatru.

Po sukcesie Przygód Sindbada Żeglarza Jarosław Kilian raz jeszcze zaprasza najmłodszych widzów na wyprawę w tajemniczy świat teatru. Tym razem przewodnikiem w tej podróży będzie Pinokio – jeden z najbardziej popularnych bohaterów literatury dziecięcej na świecie.

Przypowieść Collodiego to najsławniejsza i najpiękniejsza chyba historia ze skarbca opowieści o prawdziwym życiu ludzików stworzonych ręką ludzką, a pochodzących z rodziny zabawek albo też lalek teatralnych.

W pełnym przygód i niesamowitych perypetii widowisku w reżyserii i scenografii Jarosława Kiliana w roli tytułowej zobaczymy Piotra Bajtlika. Usłyszymy graną na żywo muzykę i piosenki Grzegorza Turnaua, a także utwory Rossiniego i tradycyjne włoskie tarantelle.

Ciao!

"Przygody Sindbada Żeglarza" , bodaj najbardziej znany wątek "Księgi tysiąca i jednej nocy", w poetyckim ujęciu Bolesława Leśmiana to jedna z napiękniejszych książek dla dzieci.

Dla dzieci... ale i dorosłych! Podróż i teatr łączy wszak ta sama tajemnica. Niewiadoma, która leży u kresu morskiej wyprawy przypomina cud, jaki za każdym razem odkrywamy w teatrze, niezaleznie od tego ile mamy lat. W magiczny sposób pokonujemy odległości i czas. Przedstawienie, na które zaprasza Teatr Polski, niesie więc tajemnicę podwójną. Tę ukrytą w fantastycznych podróżach Sindbada i tę schowaną za kurtyną teatru.

Historycy literatury twierdzą, że "Sen nocy letniej" to jeden z najznakomitszych utworów Williama Szekspira.

Widzowie natomiast, których, co zrozumiałe, mniej obchodzą wyroki znawców, a bardziej to, co oglądają na scenie - uważają zgodnie, że jest to najpiękniejsza komedia o miłości jaką kiedykolwiek napisano. O miłości, młodości i uroku krótkiej czerwcowej nocy, kiedy to po uśpionym księżycowym lesie błąkają się zakochani i toczy się gra, której wszyscy byliśmy, bądź będziemy uczestnikami: ktoś kocha kogoś przez kogo nie jest kochany, sam będąc obiektem nieodwzajemnionych szalonych uczuć kogoś innego...

Dramat "Szewcy" jest ostatnim zachowanym, ale pewnie nie ostatnim napisanym dramatem Witkacego. Należy do jego najlepszych dzieł, jeśli nie do najlepszych dramatów napisanych w języku polskim w ogóle. Jest sztuką o szczególnej wadze, produktem twórczości dojrzałego autora, dojrzałego i ciężko doświadczonego człowieka. Jest dziełem bardzo polskim i bardzo uniwersalnym, satyrą na Polskę i Europę lat minionych, ale i obecnych. Jest bardzo gorzką diagnozą i prognozą stanu upadającej ludzkości - czas heroicznych bohaterów przeminął bezpowrotnie, świat jakim go znaliśmy poszedł do diabła, a ludzkość zeszła na psy…

W mym miasteczku – a niech je grom!

– wciąż opinię mam bardzo złą

I czy coś wołam, czy milczę jak grób, wszyscy źle myślą o mnie tu.

Ja nie krzywdzę wszak spośród nich nikogo, idąc przez świat swoją własną drogą.

Ale bliźni nie lubią, gdy ktoś inną drogą pragnie iść.

Wszyscy tu mówią o mnie źle… Z wyjątkiem niemych – normalna rzecz.

Georges Brassens "Zła opinia" (La mauvaise reputation)

Antoni Czechow uważał się za człowieka pogodnego, był też przekonany, że jego pisarstwo nie jest z założenia przygnębiające. Komentatorzy jego twórczości zwracali uwagę na to, że dramaty Czechowa nie są smutnymi sztukami opowiadającymi o losach śmiesznych bohaterów, a wręcz odwrotnie: całkiem śmiesznymi sztukami o ludziach, których często ogarnia smutek. I na taki spektakl Państwa zapraszamy – melancholijny, ale nie pozbawiony ciepłego humoru. Mamy nadzieję, że interpretacja Wieniamina Filsztyńskiego pozwoli Państwu odkryć Wujaszka Wanię na nowo, któż bowiem lepiej może przełożyć Czechowa na język teatru jeśli nie Rosjanie.

"Zemsta" jest największym dziełem i arcydziełem Fredry, esencją, perfumą, ogrodem polskości, jakiego poza „Panem Tadeuszem” nasza poezja się nie dochowała. - Jan Lechoń

 Dziedzictwo sarmatyzmu odeszło, wydawałoby się, bezpowrotnie w przeszłość. Ale czy naprawdę? Akcja "Zemsty" rozgrywa się w istniejącej poza czasem ostoi polskości. Jak pisze Jarosław Marek Rymkiewicz, "Zemsta" dzieje się "w Polsce, czyli zawsze". Komedie Fredry usytuowane są w bowiem w czasie historycznym, ale też przecież w wiecznym polskim „teraz”.