Historycy literatury twierdzą, że "Sen nocy letniej" to jeden z najznakomitszych utworów Williama Szekspira.

Widzowie natomiast, których, co zrozumiałe, mniej obchodzą wyroki znawców, a bardziej to, co oglądają na scenie - uważają zgodnie, że jest to najpiękniejsza komedia o miłości jaką kiedykolwiek napisano. O miłości, młodości i uroku krótkiej czerwcowej nocy, kiedy to po uśpionym księżycowym lesie błąkają się zakochani i toczy się gra, której wszyscy byliśmy, bądź będziemy uczestnikami: ktoś kocha kogoś przez kogo nie jest kochany, sam będąc obiektem nieodwzajemnionych szalonych uczuć kogoś innego...

Fantazja i rzeczywistość, sen i jawa, humor i poezja, wzniosłość i śmieszność łączą się i przenikają, tworząc tę zadziwiającą a przecież stale się powtarzającą komedię omyłek, bez której nie ma miłości. Nie lękajmy się jednak - wszystkie poplątane wątki zostaną pomyślnie rozwiązane, bo trzeba się pogubić, aby się na nowo odnaleźć. Warto więc przeżyć ów niespokojny „sen nocy letniej” - zdaje się mówić Szekspir w tej najradośniejszej ze swoich komedii.

Przedstawienie, którego premiera odbyła się 23 maja 1998 roku, po krótkiej przerwie wróciło na afisz 26 maja 2006 roku. "Sen nocy letniej" zagramy w tym sezonie po raz 250.

Dawno nie bawiłem się tak dobrze w teatrze jak na wznowionym - na życzenie widzów - "Śnie nocy letniej" w Teatrze Polskim. Widowisko w urzekającej scenografii Adama Kiliana wyreżyserował Jarosław Kilian. To najlepsze wystawienie komedii Szekspira, z jakim miałem do czynienia, a oglądałem ich krocie.

Zamysł plastyczny jest niebywale prosty. Adam Kilian wykorzystał możliwości przestrzenne odpowiednio uformowanych sieci, lin i wikliny, co dało olśniewający - na poły realny, na poły baśniowy - efekt. Jeśli dodamy kostiumy, zaprojektowane z humorystyczną inwencją, to zrozumiałe, że i aktorzy musieli poczuć się w nich równie dobrze jak w swoich rolach.

I tu mam kłopot, obsada bowiem jest liczna, wszyscy zasługiwaliby na wymienienie. Miłe wrażnie robi czwórka młodych kochanków. Najciekawiej wypadły jednak sceny z udziałem rzemieślników przygotowującyh przedstawienie na ślub Tezeusza z Hipolitą. Ryszard Nawrocki (Pigwa), ze szczupłą - by nie rzec tykowatą - posturą i gderliwym głosem, wydaje się wprost stworzony by odtwarzać tę postać. Świetny jest Wiesław Gołas (Spój) jako lew w szkockim kilcie, straszący damy przeciągłym "rrrrr". I Ryszard Nadrowski (Zdechlak), który udatnie imituje księżyc w kostiumie smutnego Pierrota. Michał Maciejewski (Ryjek) jako ściana gorliwie oddziela parę scenicznych kochanków, których stworzyli: Grzegorz Gadziomski (Duda) jako Tyzbe oraz tryskający inwencją i energią Marcin Jędrzejewski (Spodek), rewelacyjny jako groteskowy Pyram.

Znakomite jest też użycie lóż pierwszego piętra dla oglądającego przedstawienie dworu.

Całe przedstawienie jest zabawą z wykorzystaniem wielu trafnych chwytów i skojarzeń. Zabawa, to zapewniam, najwyższego lotu.