70 ROCZNICA INAUGURACJI TEATRU RAPSODYCZNEGO

W rocznicę powstania krakowskiego Teatru Rapsodycznego, Teatr Polski i Towarzystwo Kultury Teatralnej zapraszają na otwartą konferencję naukową, której gośćmi będą: Katarzyna Flader, Jan Ciechowicz, Tadeusz Malak i Jacek Popiel. Wieczorem na Dużej Scenie odbędzie się koncert słowa w wykonaniu m.in. Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej, Ireny Jun, Mai Komorowskiej, Haliny Łabonarskiej, Haliny Winiarskiej, Jarosława Gajewskiego, Krzysztofa Globisza, Janusza Kamińskiego, Olgierda Łukaszewicza, Tadeusza Malaka, Andrzeja Seweryna i Jerzego Treli.

Spotkanie poświęcone życiu i twórczości Brunona Schulza oraz kulturze polsko - ukraińskiego pogranicza. Gościem specjalnym bedzie Alfred Schreyer - skrzypek i spiewak, uczeń Brunona Schulza z drohobyckiego gimnazjum.

„Anty-Edyp” Barbary Wysockiej i Michała Zadary to projekt łączący sztuki wizualne, muzykę, filozofię, medycynę i teatr.

Podstawę literacką spektaklu stanowią fragmenty tragedii Sofoklesa „Król Edyp”, pisma Freuda o Edypie oraz cytaty z książki „Anty-Edyp” Deleuze'a i Guattari'ego.

Na scenie znajdują się: aktorka w ósmym miesiącu ciąży oraz dwóch lekarzy, którzy wykonują USG serca matki i USG płodu. Przenikające się rytmy bicia serca matki i dziecka stają się podstawą dla muzyki tworzonej przez trzech wybitnych instrumentalistów.

Wysocka i Zadara tworzą portret człowieka, który od urodzenia, a nawet już przed urodzeniem jest uwikłany w mechanizmy społeczne, którego los - jak wierzyli Grecy - już dawno został przesądzony, lub też – jak uważają Deleuze i Guattari - który ma nieograniczone obszary wolności, jeśli się wyzwoli z opresyjnych relacji społecznych.

Bezprecedensowa podróż do wnętrza człowieka, przez krainy filozofii, medycyny i sztuki. Człowiek jako podmiot i przedmiot filozofii tu i teraz, ludzkie ciało jako instrument muzyczny. „Anty-Edyp” wpisuje się w długą tradycję badań medycznych, będących inspiracją dla sztuki. „Anty-Edyp” to powrót do źródeł teatru (tragedia grecka) i do źródeł życia.

wystąpią

Barbara Wysocka

Leszek Lorent (perkusja)

Michał Górczyński (klarnet)

Jacek Budyń Szymkiewicz (bas)

oraz

Dr Ewa Piotrowicz (USG serca)

Dr Izabela Chwalibogowska (USG płodu)

wykorzystane będą teksty

Sofoklesa, Freuda oraz Deleuze'a i Guattari'ego

koprodukcja:

MUZEUM SZTUKI NOWOCZESNEJ

TEATR POLSKI

partnerem medycznym projektu jest

GRUPA L U X M E D

W latach trzydziestych ubiegłego stulecia, Natalia - żona Gałczyńskiego, przypomina Konstantemu, jego własny - opowiadany jej kilka lat wcześniej - niezwykły sen.

Gałczyński zamyka się w gabinecie i w ciągu kilkudziesięciu godzin powstaje poetycki zapis sennego przeżycia...

Słowacki nazwał “Balladynę” “niby tragedią”. Ironiczny dramat łączy w sobie grozę, cudowność, patos, groteskę, lirykę i szyderstwo. Jest jednocześnie kryminałem, melodramatem, komedią, baśnią, moralitetem i teatrem absurdu. Jednak ludzie nakreśleni przez Słowackiego mają prawdziwe serca i przeżywają emocje podobne naszym.

Głośna, skandalizująca powieść Michała Witkowskiego na deskach teatru! Tytułowa Barbara Radziwiłłówna, główny bohater powieści, to właściciel lombardu, cinkciarz, aferzysta, Żyd z pochodzenia, uwodzicielski gej i gorliwy katolik w jednej osobie. W jego barwnych, soczystym językiem pisanych opowieściach przewija się cała galeria postaci charakterystycznych dla lat polskiej transformacji: gangsterzy i filantropi, kibice i akwizytorzy, damy, prostytutki, urzędnicy... „Barbara” to lustro, w którym przegląda się dzisiejsza Polska – groteska sąsiaduje tu z thrillerem, tandeta z wzniosłością, a powikłana, często zmitologizowana przeszłość zderza się z kulawą, śmieszno-straszną współczesnością.

Aktorka Teatru Polskiego Ewa Makomaska została nagrodzona Złotym Liściem Retro - wyróżnieniem przyznawanym przez Radę Programową Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Retro im. Mieczysława Fogga. Z tej okazji zapraszamy Państwa na pokaz specjalny spektaklu "Bodo - Pieśniarz Warszawy", z udziałem Ewy Makomaskiej, podczas którego aktorka odbierze wspomnianą nagrodę.

Teatralna adaptacja klasyki światowej literatury. Od czasu wydania książka "Bracia Karamazow" została uznana przez wielu myślicieli, m.in. Zygmunta Freuda oraz Aberta Einsteina za jedno z najwybitniejszych dzieł światowej literatury. Powieść podejmuje temat ojcobójstwa, w które zamieszani są - na różnych poziomach - wszyscy czterej synowie zamordowanego...

"Bracia Karamazow" to pełen energii, świetny spektakl grany z pasją przez młodych aktorów. Podejmuje pytania - tak istotne w twórczości Dostojewskiego - o istnienie Boga, istotę człowieczeństwa, wolną wolę.

adaptacja i reżyseria: Jarosław Gajewski

współpraca reżyserska: Aleksandra Bożek

asystenci reżysera: Klaudia Błazik, Dominika Wroczyńska

scenografia i kostiumy: Zofia Lubińska (opieka artystyczna: Paweł Dobrzycki ASP)

asystent scenografa: Małgorzata Dąbrowska

konsultacje ruchu scenicznego: Weronika Pelczyńska

OBSADA:

Katarzyna Iwanowna - Justyna Bielecka

Maria Kondriatewna - Marta Chyczewska / Aleksandra Długosz (30 i 31 III)

Ania - Aleksandra Długosz

Liza - Agata Góral

Pani Chochłakow - Joanna Halinowska

Grusza - Martyna Kowalik

Iwan - Michał Mikołajczak

Alosza - Kamil Przystał

Dymitr - Mateusz Rusin

Smierdiakow - Jan Staszczyk

Fiedia - Rafał Zawierucha

Grand Prix dla Mateusza Rusina za rolę Dymitra, nagroda dla Agaty Góral za rolę Lizy, Joanny Halinowskiej za rolę Pani Chochłakow, Martyny Kowalik za rolę Gruszy na XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi 4-8 maja 2011 roku.

„BRASSENS I WOLNOŚĆ” - wyjątkowa wystawa w Teatrze Polskim.  

Z okazji przypadającej na 2011 rok. 90. rocznicy urodzin i 30. rocznicy śmierci, Cité de la musique przygotowała specjalną prezentację, która jest hołdem dla Georgesa Brassensa.

Profesor Jerzy Miziołek i włoski pianista Giuseppe Tavanti rozmawiać będą o twórczości Fryderyka Chopina w kontekście dokonań XIX- wiecznych kompozytorów włoskich. W programie recitalu fortepianowego, w wykonaniu Tavantiego, obok utworów Chopina znajdą się m.in. kompozycje Gaetano Donizettiego, Giuseppe Verdiego, Giacomo Pucciniego i Ruggero Leoncavallo.

GODZINA 19:00, WSTĘP WOLNY

Z bogatej, liczącej jak się szacuje około 400 listów korespondencji Chopina i George Sand ocalał ułomek - jedynie 23 listy Chopina i 9 listów Sand. Przemilczenia, niedopowiedzenia, luki w opisie wydarzeń i uczuć sprawiają, że trudno jest zbudować sugestywny obraz relacji jaka łączyła tych dwoje. Dlatego wśród listów czytanych przez aktorkę Teatru Polskiego Małgorzatę Lipmann oraz Andrzeja Seweryna znajdą się również fragmenty korespondencji kierowanej do osób trzecich, w których autorzy mówią o sobie wzajemnie.

Recital fortepianowy w wykonaniu Włodzimierza Nahornego.

Reżyseria wieczoru: Michał Sieczkowski

Włodzimierz Nahorny połączył świat muzyki poważnej i jazzu tworząc nową wartość wykraczającą poza znane powszechnie stereotypy. Projekt „Chopin genius loci” jest na wskroś współczesny, inspirowany wieloma gatunkami i stylami. Oryginalne partie fortepianowe przeplatają się tu z nowym materiałem napisanym przez Nahornego, a także z improwizacjami samego mistrza i zaproszonych przez niego muzyków.

Program koncertu:

Fryderyk Chopin - Fantazja na tematy polskie, preludia i mazurki

Roman Maciejewski - mazurki

Karol Szymanowski – Mity i mazurki

Mieczysław Karłowicz - Koncert skrzypcowy A – dur i pieśni

Nahorny septet w składzie: Włodzimierz Nahorny – fortepian, Dorota Miśkiewicz – śpiew, skrzypce, Henryk Gembalski – skrzypce, Wojciech Staroniewicz – saksofony, Mariusz Bogdanowicz – kontrabas, Piotr Biskupski – perkusja

Cyprian Kamil Norwid miał z Chopinem osobisty kontakt przez kilka miesięcy roku 1849 – na krótko przed śmiercią kompozytora. Wspomnienie tych spotkań, fascynacja osobowością i talentem Chopina odżywa wielokrotnie w twórczości Norwida – „Promethidion”, „Czarne kwiaty”, „Fortepian Chopina”… fragmenty tych i innych utworów Cypriana Kamila Norwida czytać będą aktorzy Teatru Polskiego: Grażyna Barszczewska, Marta Dąbrowska, Katarzyna Kołeczek, Paweł Koślik, Maksymilian Rogacki, a także Andrzej Seweryn.

Recital fortepianowy w wykonaniu Włodzimierza Pawlika

Reżyseria wieczoru - Andrzej Seweryn

GODZINA 20:30, WSTĘP WOLNY

W Teatrze Polskim o twórczości Fryderyka Chopina opowiadać będą, nie jak to zazwyczaj bywa muzykolodzy, ale dwaj melomani, charyzmatyczne osobowości świata kultury: profesor Jerzy Miziołek – historyk sztuki oraz dziennikarz - Jerzy Kisielewski. Pierwszy z nich jest m.in. badaczem biografii Chopina, znawcą okresu warszawskiego i lat studenckich kompozytora, drugi z gości w sposób zajmujący i łamiący stereotypy analizuje twórczość Fryderyka Chopina. Zgodnie z tytułem spotkania porozmawiają o „Chopinie nieuczenie”. Utwory literackie poświęcone muzyce i muzykom przeczyta Andrzej Seweryn.

Recital fortepianowy w wykonaniu uczestniczki XVI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina - Leonory Armellini z Włoch.

GODZINA 19:00, WSTĘP WOLNY

Polityczno-satyryczny pamflet na realia i specyfikę PRL-u, zrealizowany w ramach projektu: „Zakładajcie komitety” - 35. rocznica powstania KOR, opisuje metaforycznie rzeczywistość naszego kraju doby Władysława Gomułki. Spektakl Koła Naukowego „Teatr i Polityka” funkcjonującego w ramach Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego w reżyserii Daniela Przastka.

Organizatorzy wydarzeń rocznicowych: Fundacja Projekt: Polska, Fundacja „Ośrodek KARTA”, Fundacja „Civis Polonus”, Stowarzyszenie „Młoda RP”, Dom Spotkań z Historią, Wydawnictwo „Więź” .

Projekt współfinansowany ze środków: Narodowego Centrum Kultury, Trust for Civil Society in Central and Eastern Europe

Rzadko się zdarza, by spotkanie dwóch kobiet miało tak zaskakujący, wręcz dramatyczny przebieg…

Jedna z nich – Polka Zofia Lass, sławna i bogata, jest autorką jedynej, za to bestsellerowej książki – pamiętnika Żydówki zamkniętej w murach getta, która tuż przed wybuchem powstania przerzuciła własne dziecko na aryjską stronę. Druga – Irena - pozornie wielbicielka talentu pisarki, przyjechała aż z Kanady, by ją poznać.

Już po kilku chwilach wychodzi na jaw, że cel jej wizyty jest zupełnie inny...

Czyja jest przestrzeń publiczna… czyli o tym , że trzeba ze sobą rozmawiać, aby móc ze sobą żyć.

III Debata Otwartej Rzeczpospolitej i Teatru Polskiego dedykowana Janowi Józefowi Lipskiemu w 20 rocznicę Jego śmierci i 35 rocznicę powołania KOR-u

Teatr Polski - instytucja kultury oraz Otwarta Rzeczpospolita - stowarzyszenie, które przeciwstawia się antysemityzmowi oraz wszelkim formom ksenofobii i dyskryminacji w życiu publicznym współorganizują kolejną otwartą debatę. Tematem pierwszej była mowa nienawiści i przestroga, że „zło może urosnąć”; drugiej – spór o obecność w przestrzeni publicznej symboli, wyrażających lub wzbudzających niechęć, wrogość i zachęcających do nietolerancji, spór o to „czyja jest przestrzeń publiczna”. I chociaż Rzeczpospolita była przez stulecia ojczyzną wielu narodów, które zapełniały jej przestrzeń tworami swoich kultur, które współistniały, a nierzadko mieszały się ze sobą, ciągle widzimy potrzebę rozmawiania o tym, co sprzyja tolerancji i o tym, czym jest zło szerzenia nienawiści. Przywołując esej Jana Józefa Lipskiego z 1981 roku, Dwie ojczyzny, dwa patriotyzmy, świadomi zmian, które od tego czasu nastąpiły, chcemy zapytać o megalomanię narodową i ksenofobię dzisiejszych Polaków. Skłania nas do tego coraz częstszy na ulicach miast, widok młodych ludzi maszerujących pod hasłami nawołującymi do jednonarodowej, jednoreligijnej i jednorasowej Polski oraz otwarte pochwalanie i głoszenie nacjonalizmu i szowinizmu. Podobne, niepokojące tendencje obserwujemy w innych krajach Wspólnej Europy. Bywa już, że te idee, tolerowane w wydarzenia na norweskiej wyspie Utoya.

„Patriotyzm to nie tylko szacunek i miłość do tradycji, lecz również niubłagana selekcja elementów tej tradycji, obowiązek intelektualnego wysiłku. Wina za fałszywą ocenę przeszłości, za utrwalanie fałszywych moralnie mitów narodowych, za służące megalomanii narodowej przemilczanie ciemnych plam własnej historii jest zapewne mniejsza z moralnego punktu widzenia niż wyrządzanie zła bliźnim, lecz przecież jest źródłem dzisiejszego zła i zła przyszłego” – odpowiadał Jan Józef Lipski rzecznikom „patriotycznej” głupoty wyrażanej w formule „miłości do wszystkiego co polskie”.

Czy historia wielonarodowej Rzeczpospolitej pozostawiła jakieś ślady w świadomości narodowej dzisiejszych obywateli? Czy jesteśmy tacy tolerancyjni i otwarci, za jakich się uważamy? Czy jesteśmy, jako społeczeństwo, gotowi sprostać wyzwaniom wielonarodowej i coraz bardziej zróżnicowanej kulturowo Europy i stać się jej członkami bez poczucia wyrzekania się polskiej tożsamości narodowej?

Dwie ojczyzny, dwa patriotyzmy… czyli o tym, czy możliwy jest patriotyzm bez ksenofobii

Debatują: Sylwia Chutnik, Henryk Wujec oraz PUBLICZNOŚĆ

Moderuje: Jerzy Jedlicki

Po debacie mini koncert Jacka Kleyffa i Michała Tarkowskiego

W debacie można też uczestniczyć za pośrednictwem internetu od godz. 18.00-20.30 www.teatrpolski.waw.pl

Premierę "Polaków" poprzedzi otwarta debata w której udział wezmą ks. prof. Alfred Wierzbicki z Katedry Etyki KUL oraz Adam Michnik. Spotkanie poprowadzi Jerzy Sosnowski. Serdecznie zapraszamy.

sobota 18 czerwca 2011, godz. 16:00

Forum Dyskusyjne Teatru Polskiego:

“DEMOKRACJA A SZYDERSTWO” z udziałem Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, Stanisława Tyma oraz Janusza Majcherka

Czasami trzeba spojrzeć w twarz swojemu życiu. Czasami trzeba wszystko zmienić. Czasami trzeba wyjechać. A jeśli wyjechać to tam, gdzie wszystko wolno, gdzie nikt nie ściga, nie ocenia, nie zdradza... Do Amsterdamu...

Czy we współczesnej Polsce rodzina to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością? Klatka, w której jest duszno? Zbiór samotników, dla których siedzenie przy wspólnym stole to tortura? Moralność to pojęcie obojętne, coś czego nie ma, nawet w tytule? A odpowiedzialność to kwestia wyboru?

Pinokio – znany urwis i psotnik zaprosił Młodych Widzów do Teatru Polskiego na spektakl muzyczny dla dzieci !

1 i 2 czerwca, z okazji DNIA DZIECKA, przygotowaliśmy dla naszych Widzów niespodzianki, m.in. konkurs rysunkowy z nagrodami. Na zakończenie wszyscy mogli zrobić zdjęcia z aktorami. Dziękujemy naszym widzom za spędzone wspólnie dwa popołudnia. Do zobaczenia za rok !

W "Dżumie" dostrzegam początek niebezpiecznej drogi, na jaką wkroczyliśmy w naszej przygodzie z językiem, by dotrzeć do ślepej uliczki. Cóż bowiem robią bohaterowie Camusa? Oni tworzą językowe światy obronne. Każdy próbuje wznieść przeciw-świat słów zaklinających rzeczywistość, pragnie odnaleźć w nich antidotum na cierpienie i śmierć mieszkańców Oranu.

"EXIT 8" jest satyryczną opowieścią o Janie Midasie, genialnym fachowcu od manipulowania ludźmi, politycznym marketingowcu, który niczym mityczny Midas ma dar zamieniania wszystkiego w złoto. To 32-latek, którego tylko rok dzieli od wieku, kiedy wypadałoby zostać Mesjaszem albo przynajmniej Prorokiem. Poznajemy go na lotnisku, w trakcie podróży na kolejne szkolenie; tym razem będzie to największe wyzwanie, ponieważ Midas będzie szkolił kandydata na prezydenta. Na terminalu Midas spotyka płetwonurka, piękną Nemezis, hiptnotyzerkę – ex tancerkę i biskupa z jego świtą, a także przeciętnego człowieka z małego miasta, lubiącego bawić się różową piłką, który w wieku 50 lat chce zostać prezydentem. Midas nie przypuszcza, że ten etap podróży będzie zasadniczym zwrotem w jego życiu…

Scenariusz został napisany przez Ediego Pyrka oraz Jerzego Lacha. Edi Pyrek, to znany spindoktor, który doradzał premierom, kilku ministrom oraz posłom w Polsce. Był negocjatorem pokojowym w Afganistanie oraz szkoleniowcem od negocjacji i technik wpływu kierownictwa telewizji. Jerzy Lach, to reżyser kilkudziesięciu przedsięwzięć teatralnych, w tym kultowego spektaklu "Ratujcie nasze dusze" wielokrotnie nagradzanego na festiwalach.

SCENARIUSZ: Edi Pyrek, Jerzy Lach

REŻYSERIA : Jerzy Lach

CHOREOGRAFIA: Anka Jankowska, Iza Chlewińska

SCENOGRAFIA: Jerzy Lach, Małgorzata Gałaś

OPRACOWANIE MUZYCZNE: Jerzy Lach

KOSTIUMY: Małgorzata Gałaś

WYSTĘPUJĄ: Adam Krawczyk, Małgorzata Pieńkowska, Anna Kerth, Urszula Nawrot, Krzysztof Franieczek, Paweł Tucholski, Filip Szatarski, Agnieszka Kosmala, Katarzyna Kosmala, Albert Lach.

"24 Preludia Chopinowskie" miały premierę w Wiedniu w 1999 roku. Wychodząc od 24 Preludiów opus 28 Chopina, Marie Chouinard stworzyła dzieło, w którym taniec i muzyka tworzą nierozerwalny korpus. Podstawę kompozycji choreograficznej stanowi struktura muzyczna. Spektaklskłada się z przeplatających się sekwencji solowych, duetów i układów grupowych. Dynamikę w tańcu kreują te same emocje co w muzyce, ich ekspresja wzmocniona jest doskonałą reżyserią światła.

„Święto wiosny” (1993) zajmuje w karierze Chouinard miejsce szczególne. Reinterpretacja najsłynniejszego dzieła tańca współczesnego oparta jest na oryginalnym odczytaniu partytury muzycznej. Choreografka odkrywa w niej odmienny rytm, czyniąc z pierwotnego dzieła echo i zarazem kontrapunkt do własnej organicznej i witalnej choreografii. W przeciwieństwie do popularnych i klasycznych odczytań partytury Strawińskiego, Chouinard stworzyła koncepcję opartą na wariacjach solowych, nadając jej nowy wymiar całkowitej synchronizacji.

Więcej na stronie: www.cialoumysl.pl

Premierze "Cyda" Corneille'a w reżyserii Ivana Alexandre towarzyszy kolejna debata Teatru Polskiego poświęcona tym razem pojęciu honoru we współczesnym życiu politycznym i społecznym.

W debacie udział wezmą: Stéphane Hessel*, Francuz żydowskiego pochodzenia, żołnierz francuskiego Ruchu Oporu, dyplomata; jeden z twórców Deklaracji Praw Człowieka z 1948 roku, autor książki „Indignez-vous” - uznanej przez "Le Monde" za wydarzenie literackie 2010 roku oraz Tadeusz Mazowiecki, pierwszy premier III Rzeczypospolitej; poseł na Sejm RP I, II i III kadencji. Spotkanie poprowadzi Jarosław Kurski, zastępca redaktora naczelnego "Gazety Wyborczej".

Z okazji premiery spektaklu "HEKABE" Eurypidesa w reż. Karoliny Labakhua zapraszamy na kolejne FORUM DYSKUSYJNE. Tym razem rozmawiać będziemy o przebaczeniu. Do dyskusji zaprosiliśmy Aleksandra Smolara i Pawła Śpiewaka. Zapraszamy!

Z okazji premiery "NIEPOKORNI.RU" w reż. Michała Sieczkowskiego zapraszamy na kolejne FORUM DYSKUSYJNE TEATRU POLSKIEGO. Tym razem gościem specjalnym TEATRU POLSKIEGO będzie Siergiej Kowaliow - były rosyjski dysydent i obrońca praw człowieka. Siergiej Kowaliow wielokrotnie nominowany był do Pokojowej Nagrody Nobla. W 2007 roku uhonorowany został przez "Gazetę Wyborczą" nagrodą Człowieka Roku "za heroiczną walkę z dyktaturą totalitarną, za niezwykłe zasługi dla rozwoju i utrzymania demokracji w Rosji, konsekwentną obronę praw człowieka oraz wspieranie budowy społeczeństwa obywatelskiego". Z Siergiejem Kowaliowem rozmawiać będzie Adam Michnik. Rozmowę poprowadzi Marcin Wojciechowski - znawca tematyki wschodniej i wieloletni korespondent Gazety Wyborczej w Kijowie i Moskwie.

„Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie” – profesor Magdalena Środa i marszałek Marek Jurek będą gośćmi Forum Dyskusyjnego Teatru Polskiego.

Spotkanie moderuje Jan Wróbel – dyrektor I Społecznego L.O. na Bednarskiej.

Mamy przyjemność zaproponować Państwu koncert promujący piąty już album Janusza Radka, który ukaże się 8 października. Tym razem będzie to eksperyment. Jak mówi sam artysta: “Jesteśmy tak rozleniwieni i znudzeni oczywistością, prawdami i definicjami, że wszystko co dziwne zatrzymuje naszą ciekawość. To co Państwu proponuję jest naprawdę dziwne i to nie tylko z nazwy - żeby Was słodko podłechtać i oszukać. Skład stricte jazzowy grający akustyczną elektronikę. Piosenki melodyjne - nawet taneczne z niekończącym się powtarzalnym transem. Wreszcie najważniejszy głos lub głosy, którymi wcielam się we wszystkie współczesne stany naszych pragnień znajdujących się w niedopowiedzeniach gdzieś-po-między.” 

Magic Records 2010

Muzyka i teksty – Janusz Radek, aranżacje – Tomasz Filipczak

Zespół w składzie – Tomasz Filipczak - klawisze, Mirosław Wiśniewski - kontrabas, perkusja - Adam Kram 

1. Łóżko kołdra ziemia trawa

2. Ten pocałunek

3. Stopa

4. A milosz

5. Gdzieś między słowami

6. Ma dzisiaj wolne

7. Wysyłkowa miłość

8. Gdzieś w mieście

9. Wyściskany sok z owoców

10. Dbaj o chwile

11. Naprawdę jesteś piękna

12. Zdjęta

13. Święty pan koniec

Koncert promuje piaty album Janusza Radka - "Gdzieś-po-między" . Dwa poprzednie, "Dziwny ten świat - opowieść Niemenem" (2009) i "Dziękuję za miłość" (2007), uzyskały status Złotej płyty. Za muzykę i teksty nowego materiału odpowiada Janusz Radek, a za aranżacje - Tomasz Filipczak.

Kobietom uprawiającym zawodowo "miłość", miłość prawdziwa nie bywa dana. Pozostaje w sferze tęsknot, a jeśli się nawet przydarza, to jest możliwa tylko z idiotą, w domu wariatów, na marginesie rzeczywistości, w atmosferze narodowego święta, w którym zakochanie jest iluzją, a sygnalizacyjną raca myli się z blednącą gwiazdą Wenus na porannym niebie...

Zapraszamy na jubileusz 40-lecia pracy artystycznej Marcina Jarnuszkiewicza.

"Homework" NALEŻY zobaczyć. (...) W dzisiejszych czasach to przedstawienie jest prawdziwym SPA dla ducha! Polecam!!!

Stanisława Celińska

"Homework" to rodzaj suity na aktora i lalkę. Lalka jest wielkości aktora, kiedy ożywa, wywołuje dreszcz emocji. Bywa bardziej ludzka niż człowiek. (...) Relacje między nimi, wsłuchiwanie się we wzajemne istnienie, reagowanie lub nie na ich wspólną obecność, to przedziwna refleksja o świecie, który nas otacza.

Marek Waszkiel

Marcin Jarnuszkiewicz - scenograf i reżyser teatralny, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Absolwent Wydziału Architektury Wnętrz ASP i Wydziału Reżyserii. Debiutował scenografią do głośnej inscenizacji "Balladyny" Słowackiego przygotowanej w Teatrze Narodowym przez Adama Hanuszkiewicza. Wyreżyserował m.in. "Głosy" I. Iredyńskiego, "Białe małżeństwo" T. Różewicza, "Martię Stuart" J. Słowackiego, "Do Damaszku" A. Strindberga, "Samoobronę" H. Kajzara, "Urodziny infantki" O. Wilde'a.

Laureat wielu nagród, m.in. za scenografię do spektaklu "Geza-dzieciak" w reżyserii Z. Brzozy (VI Festiwal Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu), za reżyserię spektaklu "Dzikie łabędzie" wg H. Ch. Andersena (XXI Ogólnopolski Festiwal Teatrów Lalek w Opolu).

"Jak wam się podoba" to jedna z najpiękniejszych i najbardziej błyskotliwych szekspirowskich komedii o miłości. Chciałoby się powiedzieć - komedia romantyczna – opowieść o uczuciach, tych wyidealizowanych, upoetycznionych i tych prawdziwych, które przydają życiu ciepła i nadają mu sens.

Trębacz Enrico Rava i pianista Stefano Bollani to znany, nie tylko we Włoszech, znakomity duet jazzowy. Koncert w Teatrze Polskim, zorganizowany przez Ambasadę Włoską w Warszawie, we współpracy z Włoskim Instytutem Kultury, promuje najnowszą płytę muzyków pt. The third man.

W ramach Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego "Jazz Jamboree" 4.11.2010 o godz. 20:00 na dużej scenie Teatru Polskiego wystąpi brytyjska grupa acid-jazzowa INCOGNITO.

Incognito jest czymś więcej niż tradycyjnie rozumianym zespołem jazzowym. To nieustannie zmieniający się kolektyw muzyków z całego świata, dobieranych przez Jean-Paul "Bluey" Maunicka w taki sposób, by uzyskać właściwe brzmienie dla każdego z jego kolejnych pomysłów. W efekcie, w ponadtrzydziestoletniej historii grupy w jej projektach wzięło już udział przeszło tysiąc instrumentalistów i wokalistów reprezentujących różne kultury i tradycje wykonawcze.

Krakowska formacja Laboratorium powstała w 1970 roku z inicjatywy Marka Grzywacza i Mieczysława Górki. Pierwotny skład stanowili: Janusza Grzywacz (fortepian), Mieczysław Górka (perkusja), Wacław Łoziński (flet), Edmund Mąciwoda (gitara basowa) oraz Marek Stryszowski (wokal, fagot, saksofon).

Polsko-norwesko-bułgarski zespół Loud Jazz Band, założony w 1989 roku w Warszawie przez gitarzystę Mirosława "Carlosa" Kaczmarczyka, obecnie działający w Oslo, tworzy nowoczesną muzykę jazzową łączącą skandynawskie, nostalgiczne motywy z ekspresją rockowego brzmienia.

Wywodząca się z zespołu Consort Paula Wintera grupa Oregon świętować będzie w przyszłym roku swoje czterdzieste urodziny. Ich twórczość, choć zakorzeniona w jazzie, czerpie silne inspiracje z muzyki źródeł.

W 2001 roku płyta "Oregon In Moscow", nagrana wspólnie z muzykami moskiewskiej Wielkiej Orkiestry Symfonicznej im. Piotra Czajkowskiego, zdobyła aż cztery nominacje do nagrody Grammy. Ogółem zespół dokonał ponad dwudziestu nagrań płytowych, a tytułami dwóch kultowych już dzisiaj kompozycji: "Icarus" i "Ghost Beads" nazwano kratery na Księżycu.

W kolejnej odsłonie projektu Zbigniewa Dzięgiela „Śpiewając Jazz”, u boku legendarnej Carmen Moreno wystąpi jej wnuczka, Anna Serafińska. Gospodarzem wieczoru tradycyjnie już będzie Maciej Zakościelny.

W drugiej części wieczoru wystąpi norweska formacja The Sinatra Songbook. Pierwszy album tej grupy ukazał się w 2001 roku. Od tego czasu zespół nie tylko odnosi sukcesy artystyczne w rodzinnej Norwegii, ale również poza jej granicami. Spiritus movens grupy to: wokalista Ingar Kristiansen i perkusista Torstein Ellingsen. Stylistycznie grupa nawiązuje do muzyki z lat 50 i 60 ubiegłego wieku wykonywanej przez wybitnych amerykańskich wokalistów jazzowych takich jak Sammy Davis jr., Billy Holiday, Bobby Darin, Sarah Vaughan, Mel Tormé, Ella Fitzgerald, Dean Martin, Nancy Wilson, i Francis Albert Sinatra.

Spotkanie poświęcone kulturze polsko-ukraińskiego pogranicza. Gościem specjalnym będzie Alfred Schreyer – skrzypek, śpiewak, uczeń Brunona Schulza z drohobyckiego gimnazjum. Alfred Schreyer podczas okupacji nazistowskiej stracił rodzinę, był więźniem hitlerowskich obozów koncentracyjnych w Płaszowie, Gross-Rosen i Buchenwaldzie. Dziś poświęca się pracy na rzecz ocalenia kultury przedwojennego pogranicza.

Na oryginalnych ludowych instrumentach (w tym cymbałach) wykonane zostaną utwory z czasów Mickiewicza, zrekonstruowane i opracowane przez artystów zajmujących się muzyka ludową na historycznych instrumentach. Wyjątkowa okazja usłyszenia Koncertu Jankiela w kształcie najbliższym słynnemu opisowi poety. Wybrane fragmenty "Pana Tadeusza" wraz z muzyką tworzą godzinny spektakl. Wystąpią: Andrzej Seweryn (recytator), kapela Brodów. Inicjator i współorganizator - L'esprit, Warszawa. Koncert rejestrowany przez 2 Program Polskiego Radia.

Z okazji 70 rocznicy powstania krakowskiego Teatru Rapsodycznego, Teatr Polski w Warszawie i Towarzystwo Kultury Teatralnej zapraszają na otwartą konferencję naukową, której gośćmi będą: Katarzyna Flader, Jan Ciechowicz, Tadeusz Malak i Jacek Popiel.

Dramaty wieszczów narodowych nieczęsto są grywane na naszych scenach.. Czyżby wystraszyły reżyserów, aktorów, dyrektorów teatrów, publiczność…?

Czego właściwie się boimy? Romantycznej poezji? Śmieszności języka wieszczów? Wielkich dylematów? Konfrontacji z mitem? Czym jest dla nas Mont Blanc? Czy umiemy dziś zrozumieć dramat „nieodrodnego dziecięcia wieku”? Czy ciągle dręczy nas właściwy bohaterowi romantycznemu „jaskółczy niepokój”? Czy rzeczywiście dzisiejsze „pokolenie porno” woli patrzeć na świat z perspektywy szaletu, niż ze szczytu Mont Blanc?

"Kraina kłamczuchów" Macieja Wojtyszki przedstawia dwa dni z życia dwóch literatów – niepowtarzalnych, niepodrabialnych kłamców włoskiego renesansu: Petrarki i Boccaccia.

Oto do Padwy, zagrożonej zarazą, przybywa Boccaccio aby nakłonić swojego mistrza - Petrarkę do powrotu do Florencji, przepowiednie dotyczące losów Padwy są bowiem niepomyślne. Wielbiciel przybywa, by ocalić mistrza, prawdziwego boga opowiadaczy - tylko jak to zrobić jeśli boga nie da się ocalić..? Tym bardziej, że gra między nimi toczy się nie tylko o życie, ale i … o miłość.

Które z uczuć zwycięży w "czasach zarazy"? To do kobiety prawdziwej, realnej, tej na wyciagnięcie ręki czy to, do kobiety wydumanej, wymarzonej, wyidealizowanej?

Ewa Makomaska i Piotr Cyrwus czytają korespondencję Gajki i Jacka Kuroniów. Serdecznie zapraszamy.

Obraz XX wieku zapisany w korespondencji wielkich osobowości świata sztuki, kultury i polityki. Cykl LISTY W POLSKIM inauguruje spotkanie poświęcone listom Jarosława Iwaszkiewicza i Czesława Miłosza, które czytają Jarosław Gajewski i Andrzej Seweryn.

Wieczór poprowadzą: Olgierd Łukaszewicz i Andrzej Seweryn. Koncert za zaproszeniami.

Moskwa – Pietuszki, jedna z jego najważniejszych książek, opublikowana została w Rosji w roku 1989 – dwadzieścia lat po napisaniu. Poemat ten, z pozoru będący bezładnym zapisem myśli, spostrzeżeń, chaotycznych skojarzeń, delirycznych cierpień na kacu i fantastycznych wizji po pijaku, jest w rzeczywistości poruszającą przypowieścią o ludzkim losie, zabawną i przygnębiającą jednocześnie. Wieniczka pije i wyklina wszystko i wszystkich: odrzuca, neguje, ignoruje, nie przyjmuje, nie akceptuje, nie zgadza się, nie dostosowuje się… nadal jednak marzy – o szczęściu, lepszym życiu, o miłości, zwyczajności…

W swoim dramacie Andrzej Stasiuk bawi się stereotypami, miesza ze sobą konwencje i kreuje świat, w którym powaga śmierci miesza się nieustannie z ludyczną zabawą, ironią i kpiną. 

Oto polski złodziej samochodów, zastrzelony przez niemieckiego jubilera w momencie, w którym próbował okraść jego sklep. Nieżywy, ale jeszcze też i nie całkiem martwy, rozmawia ze swoją duszą, która wyzywa go od idiotów i nie chce mieć z nim nic wspólnego.

NOC MUZEÓW W TEATRZE

…czyli niezwykły nocny szlak teatralny – zakamarki Teatru, tajemnice obrotówki, skarby magazynu dekoracji – wszystko to, co na co dzień ukryte przed wzrokiem widzów. Pełna niespodzianek wędrówka do miejsc zwykle niedostępnych.

Manifesty teatralne odczytają:

GRAŻYNA BARSZCZEWSKA, TERESA BUDZISZ-KRZYŻANOWSKA, MAJA OSTASZEWSKA,  GRZEGORZ BRAL, ANTONI LIBERA, OLGIERD ŁUKASZEWICZ, DANIEL OLBRYCHSKI, ANDRZEJ SEWERYN, MICHAŁ ZADARA

Prowadzenie:

MAGDALENA SMALARA jako Muza

"SZKARŁATNA WYSPA" M.Bułhakow

Występują:

JAROSŁAW GAJEWSKI - Gennady

MARCIN JĘDRZEJEWSKI - Miotełkin

"DWA TEATRY" J. Szaniawski

Występują:

JAROSŁAW GAJEWSKI - Dyrektor Teatru

PIOTR BAJTLIK - Chłopiec z deszczu

"IMPROWIZACJA PARYSKA" J. Giraudoux

Występują:

EWA MAKOMASKA - Robinneau

ANDRZEJ SEWERYN - Jouvet

PIOTR BAJTLIK - Bogar

MAKSYMILIAN ROGACKI - Adam

MAŁGORZATA LIPMANN - Boverio

Chór:

MARTA ALABORSKA, IZABELLA BUKOWSKA, GRAŻYNA BARSZCZEWSKA, EWA DOMAŃSKA, KATARZYNA KOŁECZEK, GABA KULKA, MAŁGORZATA LIPMANN, ZUZANNA LIPIEC, EWA MAKOMASKA, MAGDALENA SMALARA, KATARZYNA STANISŁAWSKA, PIOTR BAJTLIK, BORNUS CONSORT, JAROSŁAW GAJEWSKI, MARCIN JĘDRZEJEWSKI, OLGIERD ŁUKASZEWICZ, MACIEJ MIKOŁAJCZYK, ANDRZEJ PIECZYŃSKI, MAKSYMILIAN ROGACKI, ANTONI OSTROUCH, ANDRZEJ SEWERYN

do kompozycji ADRIANA KONARSKIEGO

Wystąpią również :

GABA KULKA z zespołem

oraz

BORNUS CONSORT

TEATR TAŃCA ZAWIROWANIA

29 stycznia 2011, w 98. rocznicę pierwszej premiery na scenie naszego Teatru, zapraszamy Państwa na NOC W POLSKIM – niezwykłe wydarzenie teatralne z udziałem gwiazd polskiego teatru.

„ Ambicją naszą było oprzeć się na siłach własnych i dążyć do własnej formy, która jest jedyną drogą do stworzenia swoistego stylu teatru polskiego ”

ARNOLD SZYFMAN, Cele i zadania Teatru Polskiego

W pierwszej części wieczoru dawni i obecni aktorzy Teatru Polskiego, znakomici goście i twórcy współczesnego teatru odczytają fragmenty manifestów artystycznych – najbardziej znanych tekstów teoretycznych o teatrze, począwszy od „Poetyki” Arystotelesa. Najróżniejsze wizje tego, czym teatr jest a czym mógłby i powinien być, zmieniały się w umysłach twórców niejednokrotnie na przestrzeni lat. Łączy je trwała i niezmienna miłość do Teatru… Usłyszymy m.in. teksty Stanisława Wyspiańskiego, Juliusza Osterwy, Tadeusza Kantora, Jerzego Grotowskiego czy Leona Schillera.

„Teatr mój widzę ogromny,

wielkie powietrzne przestrzenie,

ludzie je pełnią i cienie,

ja jestem grze ich przytomny.”

STANISŁAW WYSPIAŃSKI

W drugiej części zobaczymy artystów Teatru Polskiego we fragmentach sztuk opowiadających o… teatrze. W zabawny, nostalgiczny a czasem przewrotny sposób, właśnie poprzez ukazanie teatru w teatrze, odsłonimy przed Państwem kolejne maski.

Artystom towarzyszyć będzie muzyka w aranżacjach KRZYSZTOFA HERDZINA, który wystąpi ze swoim zespołem.

Zapraszamy na pełną niespodzianek, magiczną NOC W POLSKIM!

"Nowy don Kiszot" to kwintesencja tego, za co kochamy Fredrę – wyraziste postacie, żywy język, zaskakujące zwroty akcji, humor sytuacyjny i słowny w najlepszym gatunku - jednym słowem "sto szaleństw"!

Z okazji 70 rocznicy powstania krakowskiego Teatru Rapsodycznego, Teatr Polski w Warszawie i Towarzystwo Kultury Teatralnej zapraszają na koncert słowa w wykonaniu m.in. Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej, Ireny Jun, Mai Komorowskiej, Haliny Łabonarskiej, Haliny Winiarskiej, Jarosława Gajewskiego, Krzysztofa Globisza, Janusza Kamińskiego, Olgierda Łukaszewicza, Tadeusza Malaka, Andrzeja Seweryna i Jerzego Treli.

Opowiadanie nie znosi pośpiechu. By móc stworzyć piękną i mądrą opowieść trzeba mieć czas. To dlatego porą opowieści jest długi zimowy wieczór...

Celem niespiesznej opowieści jest pocieszenie, bo ten, kto opowiada panuje nad czasem, a zatem nad rozwojem wypadków - nawet za cenę prawdopodobieństwa. Dlatego też w naszej opowieści nie brakuje zaskakujących rozpoznań, szczęśliwych ocaleń, cudownych powrotów i wspaniałomyślnie ofiarowanych przez los szans na przebaczenie i naprawienie win.

na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza

spektakl dyplomowy IV roku Wydziału Aktorskiego

reżyseria Maja Komorowska

współpraca reżyserska: Julia Kijowska

scenografia i kostiumy: Małgorzata Grabowska-Kozera

konsultacje muzyczne - Mirosław Jastrzębski

Obsada:

Jola - Marta Sroka

Kazia - Diana Zamojska

Tunia - Marta Kurzak

Zosia - Marta Chyczewska

Wiktor - Kamil Dominiak

Panowie od Joli: Kamil Przystal i Igor Obłoza

Nagroda TVP Łódź dla Diany Zamojskiej za rolę Kazi i Marty Sroki za rolę Joli na XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi 4-8 maja 2011 roku.

Tak jak święta Bożego Narodzenia są najpiękniejszymi polskimi świętami, tak "Pastorałka" Leona Schillera gromadzi to wszystko, co w polskiej tradycji tych świąt najpiękniejsze, to z czego ów świąteczny polski obyczaj wyrasta. I rację mają ci, którzy nazywają "Pastorałkę" prawdziwym cudem polskiego teatru.

Jedna z najsłynniejszych książek dla dzieci w adaptacji i reżyserii Jarosława Kiliana, z muzyką Grzegorza Turnaua. Opowieść o niezwykłych przygodach Dorotki i jej przyjaciół w tajemniczej krainie Oz, w wykonaniu artystów z Teatru im Słowackiego w Krakowie, przeznaczona jest zarówno dla najmłodszej widowni, jak i dla dorosłych, którzy odnajdą w niej cząstkę własnego dzieciństwa.

Spektakl familijny z Teatru Współczesnego w Szczecinie, inuagurujący projekt POLSKI DZIECIOM, na który złożą się pokazy najciekawszych przedstawień dla młodych widzów.

Dwoje nieznajomych spotyka się przypadkiem w wagonie dalekobieżnego pociągu. On jest znanym i cenionym pisarzem, ona wierną czytelniczką z jego najnowszą książką w torbie. Zapewne podróż upłynęłaby kobiecie na czytaniu, gdyby w siedzącym naprzeciwko mężczyźnie nie rozpoznała artysty, o spotkaniu z którym marzyła od dawna…

Dzień Dziecka nie kończy się 1 czerwca… Dlatego zapraszamy naszych najmłodszych widzów wraz z opiekunami na wyjątkowy Salon Poezji w Centrum Nauki Kopernik – 5 czerwca (niedziela) o godz. 12.00.

Aktorzy Teatru Polskiego przeczytają najpiękniejsze i najzabawniejsze wiersze dla dzieci, takich autorów jak m.in. Jan Brzechwa, Julian Tuwim czy Danuta Wawiłow. Zapraszamy do magicznego świata bajek, w którym każde słowo jest zaczarowane, bo „… w bajkach jest wszystko możliwe,a jakże. A w życiu? W życiu także.”

SALON POEZJI DLA DZIECI, CENTRUM NAUKI KOPERNIK (wejście B )

5 czerwca, godz. 12.00

WSTĘP BEZPŁATNY – ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA

Uwaga!

Wejście na Salon poezji nie upoważnia do korzystania z oferty Centrum Nauki Kopernik

Maria Skłodowska-Curie, jedna z najsłynniejszych kobiet na świecie, dwukrotna laureatka Nagrody Nobla, pierwsza kobieta – profesor na Sorbonie, urodziła się w Warszawie… Zapraszamy do wysłuchania niezwykłej korespondencji, która składa się na intymny portret wybitnych i wrażliwych ludzi. Dzięki fragmentom listów Marii i Piotra Curie, pisanych do siebie i do najbliższych, poznamy z innej strony tę niezwykłą parę naukowców, która była sobie przeznaczona – zarówno w pracy, jak i w życiu.

SALON POEZJI : ŻYCIE W LISTACH – MARIA I PIOTR CURIE, CENTRUM NAUKI KOPERNIK (wejście B )

4 czerwca, godz. 19.00

WSTĘP BEZPŁATNY – ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA

Uwaga!

Wejście na Salon poezji nie upoważnia do korzystania z oferty Centrum Nauki Kopernik

Zapraszamy Państwa na czytanie dramatu poetyckiego "Hiob" Karola Wojtyły. Młodzieńczy utwór Papieża jest próbą zgłębienia misterium cierpienia Hioba, który będąc na dnie rozpaczy znajduje jednak ukojenie w cierpieniu.

Zofia Kucówna odkrywa światy Julii Hartwig: świat poezji i świat osobisty Poetki.

W całej swojej twórczości Julia Hartwig stara się znaleźć odpowiednią miarę. Należy do tych poetów, którzy kontynuują poszukiwanie harmonii; nie tylko harmonii dźwięków, języka, ale i harmonii świata.

Poezja Jerzego Lieberta wyrosła ponad panującymi prądami artystycznymi i grupami poetyckimi dwudziestolecia międzywojennego. Liebert był zawsze poetą "osobnym", samotnikiem - jak Mikołaj Sęp-Szarzyński czy Cyprian Norwid. Był niewątpliwie jednym z najwybitniejszych poetów chrześcijańskich XX wieku, choć żył zaledwie 28 lat. Jego krótkie życie i niezbyt obszerna twórczość stanowią wstrząsające świadectwo zmagania się ze śmiercią i kryzysami wiary.

BRONIEWSKI – TAK! Specjalna odsłona salonu poezji w 50 rocznicę śmierci poety.

10 lutego, godz. 18.00, foyer Dużej Sceny.

Władysław Broniewski – kontrowersyjny poeta, którego postać wciąż budzi emocje. Zapraszamy na drugi w tym roku salon poezji. W programie monodram poetycki Grzegorza Gieraka „W Jerozolimie”, na który składają się między innymi wojenne wiersze Władysława Broniewskiego. Fragmenty wspomnień polskich intelektualistów o Władysławie Broniewskim z książki „W słowach jestem wszędzie…” wydanej przez Państwowy Instytut Wydawniczy przeczyta Paweł Krucz.

Wiersze Andrzeja Bursy i Rafała Wojaczka czytać będą Marta Kurzak, Paweł Ciołkosz i Paweł Krucz. Serdecznie zapraszamy.

Kolejny Salon Poezji poświęcony twórczości Czesława Miłosza. "Traktat teologiczny" usłyszymy w interpretacji Olgierda Łukaszewicza i Andrzeja Seweryna.

Zapraszamy na spotkanie z najpiękniejszymi polskimi erotykami - od Kochanowskiego i Reja aż po wiersze Różewicza i Szymborskiej. Przeczytają je dla Państwa aktorzy Teatru Polskiego: Ewa Domańska, Izabela Kuna, Katarzyna Stanisławska, Sławomir Głazek, Maciej Mikołajczyk, Maksymilian Rogacki i Leszek Teleszyński.

Zapraszamy na spotkanie pt. Haiku Klasik Poetry z udziałem Stanisława Soyki i poety Dariusza Brzóski Brzóskiewicza.

Kolejne spotkanie z cyklu SALON POEZJI poświęcone będzie twórczości Poety z Czarnolasu.

Poezje Jana Kochanowskiego: fraszki, treny i pieśni, usłyszymy w interpretacji HALINY ŁABONARSKIEJ i JERZEGO TRELI, którym towarzyszyć będą dźwięki lutni.

Wstęp na SALON POEZJI - 1 zł.

Serdecznie zapraszamy!

Cały świat to scena. Zapraszamy Państwa na salon poezji poświęcony wizerunkom teatru w literaturze pięknej. Spójrzmy na teatr oczami poetów - od Szekspira po Szymborską...

Spotkanie odbywa się w ramach zaplanowanej na 50. Międzynarodowy Dzień Teatru ogólnowarszawskiej akcji teatralnej TISZ (Teatr i Szkoła) dla licealistów i studentów pod hasłem "Chodź do teatru!", zainaugurowanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

Poezja lwowska w wykonaniu Zbigniewa Chrzanowskiego wieloletniego dyrektora Teatru Ludowego we Lwowie i jego aktorów: Jerzego Głybina, Artura Łucyka, Jadwigi Pechaty. W programie wiersze Leopolda Staffa, Henryka Zbierzchowskiego, Marii Konopnickiej, Beaty Obertyńskiej, Marii Szembekowej, Mariana Hemara, Zbigniewa Herberta, Adama Zagajewskiego, Maryli Wolskiej, Mieczysława Opałka, Tadeusza Śliwiaka i Feliksa Konarskiego. Teatr Ludowy we Lwowie od wielu lat w sposob heroiczny popularyzuje polską kulturę teatralną na Ukrainie, Litwie i innych miejscach w Europie.

Najpiękniejsze „Sonety” Williama Shakespeare’a w interpretacji Lidii Sadowej, Magdaleny Smalary, Pawła Ciołkosza i Jarosława Gajewskiego. Serdecznie zapraszamy!

Historycy literatury twierdzą, że "Sen nocy letniej" to jeden z najznakomitszych utworów Williama Szekspira.

Widzowie natomiast, których, co zrozumiałe, mniej obchodzą wyroki znawców, a bardziej to, co oglądają na scenie - uważają zgodnie, że jest to najpiękniejsza komedia o miłości jaką kiedykolwiek napisano. O miłości, młodości i uroku krótkiej czerwcowej nocy, kiedy to po uśpionym księżycowym lesie błąkają się zakochani i toczy się gra, której wszyscy byliśmy, bądź będziemy uczestnikami: ktoś kocha kogoś przez kogo nie jest kochany, sam będąc obiektem nieodwzajemnionych szalonych uczuć kogoś innego...

Prezentacja spektakli wybranych z gardzienickiego Festiwalu Teatrów Błądzących: Nie-LUDZKA com.Media - Akademia Praktyk Teatralnych "Gardzienice", INDUKCJE - Teatr Maat, WYDECH - Teatr Krzyk.

Nie-LUDZKA com.Media

– spektakl absolwentów IX Akademii Praktyk Teatralnych

Rzecz dzieje się w szpitalu wariatów, czyli wszędzie.

Spektakl studentów IX APT to wyprawa w głąb, ale i w poprzek – przez dżunglę informacji i gazetowych newsów.

Przez ponad pół roku przebrnęli przez dziesiątki artykułów z prasy i z tych najstraszniejszych, najdziwniejszych i najśmieszniejszych ułożyli scenariusz. Sytuacje, wydarzenia, postaci - próbowali wywabić z papieru, wybawić z ich płaskiej formy, tchnąć w nie nowe życie. Temu, co zdawkowe, abstrakcyjne, informacyjne – przywrócić trójwymiar, angażując własne lęki, fobie i obsesje.

A potem przepuścić przez szczególną – obłędną – (nad)wrażliwość, jak przez soczewkę, która załamuje, ale i wyostrza. Tak, żeby to, co śmieszne i dziwaczne, objawiło swoją smutną stronę, a to, co straszne lub odpychające – pokazało swoje komiczne czy groteskowe oblicze. A jeszcze potem – spróbowali nadać wszystkiemu tempo i rytm.

Przy okazji trzeba było nieśmiało zadać sobie pytanie: czy szpital wariatów jest modelem świata, czy świat modelem szpitala wariatów?

INDUKCJE - Teatr Maat

Nowy spektakl Tomasza Bazana INDUKCJE w pewnym sensie przekracza ramy gatunku pojmowanego przez nas klasycznego teatru tańca - rozsadza ramy i klasyfikacje sytuując się dokładnie na przecięciu perfekcyjnego widowiska tanecznego, teatru dramatycznego i sztuki performance dziejącej się dokładnie tutaj i teraz z naszym udziałem. Spektakl zaczyna się niezwykle przejmującym obrazem: w pełnym świetle reflektorów już na samym wejściu do sali widzimy ubranego w biały strój Bazana stojącego przed nami na małym białym postumencie w niezwykle prostej białej przestrzeni jakby chciał pokazać nam "oto ja", "oto człowiek", "oto symbol", "nie ma nic więcej"– w tle 3 symfonia Henryka Góreckiego i fragmenty lamentu matki nad umierającym synem. Perfekcja ruchu który wykonuje Bazan pozwala sytuować go w gronie najzdolniejszych Polskich tancerzy – choreografia – niezwykle przemyślana, surowa i oszczędna – umieszcza go w gronie najlepszych Polskich choreografów.

WYDECH - Teatr Krzyk

Wydech" to kolejny po "Głosach" i "Szeptach" krzyk młodości teatru Marka Kościółka. Piątka nastoletnich wykonawców w mieszanej konwencji gry, zabawy, przy wykorzystaniu czata, czy rozmowy poprzez komunikator gadu-gadu próbuje nawiązać kontakt z otaczającym światem i z wielkim nieobecnym - ojcem. Kościółek tym razem nie szukał tematu w publicystyce, jak w poprzednich spektaklach - znalazł go w sytuacji rodzinnej wykonawców przedstawienia. Ponownie Teatr Krzyk wywołuje silne emocje. Zaskakuje płynne połączenie komizmu i powagi oraz bardzo trudne zadania aktorskie, jakie reżyser dał debiutantom.

Eurypides, IFIGENIA w A…

Reżyseria, adaptacja tekstu: Włodzimierz Staniewski

Muzyka: Zygmunt Konieczny, fragmenty muzyki antycznej Grecji w opracowaniu Macieja Rychłego

Obsada: Mariusz Gołaj (Agamemnon), Joanna Holcgreber (Klitajmestra), Marcin Mrowca (Menelaos), Agnieszka Mendel (Ifigenia), Esztella Levko (Sługa), James Brennan (Achilles), oraz Anna Dąbrowska, Artem Manuilov, Dorota Kołodziej, Martin Quintella

Orkiestra FRESCO SONARE pod dyrekcją Mikołaja Blajdy

Gościnnie: Andrzej Seweryn (monolog Posłańca)

Kostiumy: Monika Onoszko

Światło: Paweł Kieszko

Dźwięk: Marek Suberlak

Układ ruchu do pyrrichy: Julia Bui-Ngoc

Przekład: Jerzy Łanowski

Włodzimierz Staniewski

Tragedia czyli to co boli

Tragedia uczuć i ambicji czyni bohaterów Ifigenii niezwykle wyrazistymi teatralnie i jednocześnie bardzo współczesnymi. Kiedy odsuniemy na bok antykwaryczny historyzm, zobaczymy postacie które są jak wyjęte z dzisiejszego życia. Finalny rytuał ofiary to akt ślepej przemocy, wymuszonej wiary, za którą stoi indoktrynacja, trujące podszepty, klęska mocnych w słowach i pozach a słabych duchem. Ale to - o dziwo - nie boli, to spowszechniało i staniało. Oburza ale nie boli. Nawet danina z życia jako wyraz fanatycznego poświęcenia jakoś nam spowszedniała.

W "Ifigenii w A…" to co boli to dramat rodzinny. Koniec świata wspólnoty.

Nie parszywa polityka, chore ambicje, łupieskie instynkty, przeniewierstwa i łgarstwa; te wszystkie tłuste przynęty, którymi wabi dramat antyczny, a którymi Eurypides operuje na niepowtarzalnych skalach.

Taki teatr, teatr natręctw i natrętów, chcących „dzielić i rządzić" grany jest w mediach i w postmodernistycznym teatrze na co dzień i powszechnie. To są już tylko znamiona końca świata, w którym słowo dom znaczyło dom, litość znaczyło litość a trwoga znaczyło trwoga. Symptomów pogubienia należy szukać w kryzysie wspólnoty.

Spektakl jest grany po polsku, angielsku i w antycznej grece.

Spektakl powstał w koprodukcji z Teatrem Starym w Krakowie.

Inicjalny pokaz nowego spektaklu ("work in progress")

"Ifigenia w Taurydzie" wg Eurypidesa, reż. Włodzimierz Staniewski

Wieczór teatralny składający się z dwóch spektakli według Eurypidesa: "Elektry" i "Ifigenii w A....", granych kolejno na Scenie Kameralnej i Dużej Scenie Teatru Polskiego.

ELEKTRA

Cheironomia (gesty)/ Esej Teatralny

Reżyseria, adaptacja tekstu, dramaturgia gestu: Włodzimierz Staniewski

Współpraca: Mariusz Gołaj

Adaptacja muzyki antycznej Grecji : Maciej Rychły

Obsada: Mariusz Gołaj, Joanna Holcgreber, Marcin Mrowca, Anna Dąbrowska, Agnieszka Mendel, Paweł Kieszko, Dorota Kołodziej, Esztella Levko, Artem Manuilov oraz absolwenci Akademii Praktyk Teatralnych

Animacja: Daniel Tumanowicz, Rafał Tumanowicz

Przekład: Jerzy Łanowski

Spektakl powstał w koprodukcji z Der Hebbel am Uffer w Berlinie.

Włodzimierz Staniewski

ELEKTRA Eurypidesa - Tragedia uczuć

Elektra Eurypidesa jest melodramatem jak mówią uczeni, gatunkowo pomiędzy tragedią a dramatem satyrowym, z efektami heroikomicznymi. Ma konstrukcję niehomogeniczną.

W sztuce rozpoznaje się zapożyczenia, wtręty (niektóre dodane po śmierci Eurypidesa), kompilacje, niezgodności, wywołujące spory czy niektóre słowa powinni wypowiadać

ci a nie inni bohaterowie.

Mity w teatrze greckim były bez przerwy przerabiane i reinterpretowane. Eksperymentowano i wystawiano warianty („wariacje”) ze śmiałością, której trudno doszukać się w późniejszych epokach. Bardzo niewiele w opowieściach mitycznych jest niezmienne i sztywno ustalone. Fabuła, pisał Oliver Taplin, nie była ważna, ważne było jak poeta zmieniał ją w dramat. „Ograniczenia są niewielkie, przestrzeń dla artyzmu ogromna”(świadek Taplin).

Eurypides i inni nie tylko dostarczali tekstów ale byli też kompozytorami, choreografami i reżyserami. Musieli prowadzić próby, których proces mógł być uciążliwy, pełen napięć, zmian, poszukiwań inwariantów, napadów euforii i zwątpień, inwencji i odrzuceń, zmieniającego się tempa, kapryśnej dynamiki i wariackich pomysłów.

„...gdybyś nie był ignorantem to byś nie śmiał się, kiedy śpiewam w skali miksolidyjskiej”

- Eurypides do swojego aktora podczas próby.

Któż osądzi ile cudownych kwiatów a ile chwastów ostało się w pomnikach dramatu tylko dlatego, że nie starczyło czasu, sił i środków na zmianę „wariackiego pomysłu”.

Wielomiesięczne intensywne próby odbywały się w teatrze ale równie dobrze mogły się odbywać

w gimnazjonie albo w perystylu prywatnego domu. Z różnym układem scen i różnymi na nie pomysłami. Autor nauczał i pouczał, wygłaszał pewnie, jak zwykł to czynić Brecht, uwagi i tyrady na temat swoich poglądów nie mających związku ze sztuką. Był żywy i interweniował, kojarzył, posługiwał się aluzją, podpowiadał, cytował innych. Jego próba musiała być teatralnym esejem.

Wyobraźmy sobie zatem jedną z nich. Autor- alter ego poety i reżysera wielokrotnie na próbie interweniuje, demonstruje jak grać i wygłaszać niektóre partie (Rolnika, Chóru, Orestesa, Elektry), włącza się do duo, do trio, jest spirytus movens scen zbiorowych. Przestawia układy zdarzeń, improwizuje.

Autor i aktorzy wykonują ćwiczenia z tańca, gestu i muzyki przyuczające adeptów do udziału w widowisku. Prezentują zapisy muzyczne, malowidła z utrwalonymi pozami oraz próbki użycia ich w akcji.Ćwiczenia przerwane są libacją, dość rozwiązłą, jak to w świecie artystów. Libację przerywa opowieść o pewnym morderstwie, którego okrucieństwo wstrząsnęło sumieniami. Opowieść pokazana jest nie przy pomocy wzbudzających grozę i litość słów lecz przy pomocy techniki audiowizualnej (za co widzów - mających stosunek pietystyczny do starożytności- przepraszam).

Aktorzy biesiadują choć groza przypomnianej zbrodni wisi w powietrzu. Próba jest kontynuowana choć jej porządek nie może już przebiegać według ustalonego scenariusza. Zwiastowanie morderstwa jak i morderstwo samo zawsze rozbija i przestawia ustalony porządek. Tak w życiu jak i na scenie. W obliczu zbrodni uczestnicy zdarzenia i relacje między nimi poddane są śledztwu. Próba jest śledztwem a śledztwo próbą. Jak zawsze w śledztwie wychodzą rewelacje, które- bez względu na ich stopień prawdopodobieństwa - muszą być zaprotokołowane. Autor staje się śledczym a jego bohaterowie podejrzanymi; relacje Orestesa i Pyladesa daleko wykraczają poza normę, są oni jak eromenos i erastes, zrośnięci na dobre i na złe.

Elektra jest złotym dzieckiem wysokiego rodu, wychowywanym w muzyce i pięknym słowie. Dziecinna jeszcze Elektra zostaje zgwałcona w czasie jednej z libacji. Inicjatorem i motorem zbiorowego gwałtu jest Ajgist - podstarzały Casanova, „z panny twarzą – nie mężczyzna - który tylko chóry w tańcu zdobi” (w. 948- 951), „uwodziciel” (w. 916, 945), zbrodniarz (w. 928).

Znakomita część tekstów Elektry to wielki lament skrzywdzonego dziecka. To gwałt czyni Elektrę najpierw sponiewieranym kopciuszkiem, a później oszalałą, knującą podstępy i nieustępliwą w pragnieniu okrutnej zemsty Hydrą. Dziewczęta z Argos są powierniczkami i stronniczkami, zaufanymi towarzyszkami rozmów i zabaw Elektry. Koją ból duszy, pocieszają i spiskują z Elektrą.

W monologu „Przyśpiesz kroku, już pora...” (mówionym po grecku) dojrzewa w Elektrze neurotyczna, stłamszona, niewyżyta w rozbudzonym erotyzmie, żądna gwałtu i krwi Hydra.

Zaraża nienawiścią innych, agituje imając się wszelkich metod.

W interludium opowiadacz (partia Chóru) snuje opowieść o bajkowej, słonecznej Grecji

(„Słynne okręty...”) co wywołuje ironię i drwinę, jaką dzisiaj mogłaby wywołać lekcja zakłamanej historii.

Orestes waha się, „hamletyzuje”, nie chce popełniać zbrodni. Jego męstwo i obowiązek dokonania rodowej vendetty poddany jest wielkiej próbie. Orestes tchórzy. Sceny zabójstwa na Ajgistosie i Klitajmestrze przedstawione są symbolicznie, w konwencji martial arts tak popularnej w starożytnej Grecji. Scena, w której Orestes zabiega drogę Elektrze, a tej wydaje się, że nierozpoznany jeszcze przybysz chce ją posiąść zagrana jest w konwencji dramatu satyrowego z udziałem przebranego za kobietę Autora (Mariusz Gołaj).

Elektra ma dwie triumfalne partie po obu zabójstwach, obie śpiewane (pieśni AUTOPHONOI- z papirusu berlińskiego, późny II lub wczesny III w, wersy 16- 19, kompozytor nieznany i TRIPODA MANTEION- fragmenty pierwszego Peanu Delfickiego Atenaiosa, II w pne, inskrypcja na ścianie sakrbca ateńskiego w Delfach).

W finałowej scenie autor odziany jest w szatę z masek, które reprezentują senne widziadła jego bohaterów. Wszystkich których stworzył, a które teraz prześladują go jak demony. Obok niego krąży córa nocy, Nemesis, która poniża tych co otrzymali zbyt wiele. Demony zrywają maski stworzonych przez autora postaci. Bohaterowie ulatują a ich twórca zostaje nagi i opuszczony. Autor, Ten Śledczy, któremu jego bohaterowie odbierają prawa. I życie.

IFIGENIA w A…

Reżyseria, adaptacja tekstu: Włodzimierz Staniewski

Muzyka: Zygmunt Konieczny, fragmenty muzyki antycznej Grecji w opracowaniu Macieja Rychłego

Obsada: Mariusz Gołaj (Agamemnon), Joanna Holcgreber (Klitajmestra), Marcin Mrowca (Menelaos), Agnieszka Mendel (Ifigenia), Esztella Levko (Sługa), James Brennan (Achilles), oraz Anna Dąbrowska, Artem Manuilov, Dorota Kołodziej, Martin Quintella

Orkiestra FRESCO SONARE pod dyrekcją Mikołaja Blajdy

Gościnnie: Andrzej Seweryn (monolog Posłańca)

Kostiumy: Monika Onoszko

Światło: Paweł Kieszko

Dźwięk: Marek Suberlak

Układ ruchu do pyrrichy: Julia Bui-Ngoc

Przekład: Jerzy Łanowski

Włodzimierz Staniewski

Tragedia czyli to co boli

Tragedia uczuć i ambicji czyni bohaterów Ifigenii niezwykle wyrazistymi teatralnie i jednocześnie bardzo współczesnymi. Kiedy odsuniemy na bok antykwaryczny historyzm, zobaczymy postacie które są jak wyjęte z dzisiejszego życia. Finalny rytuał ofiary to akt ślepej przemocy, wymuszonej wiary, za którą stoi indoktrynacja, trujące podszepty, klęska mocnych w słowach i pozach a słabych duchem. Ale to - o dziwo - nie boli, to spowszechniało i staniało. Oburza ale nie boli. Nawet danina z życia jako wyraz fanatycznego poświęcenia jakoś nam spowszedniała.

W "Ifigenii w A…" to co boli to dramat rodzinny. Koniec świata wspólnoty.

Nie parszywa polityka, chore ambicje, łupieskie instynkty, przeniewierstwa i łgarstwa; te wszystkie tłuste przynęty, którymi wabi dramat antyczny, a którymi Eurypides operuje na niepowtarzalnych skalach.

Taki teatr, teatr natręctw i natrętów, chcących „dzielić i rządzić" grany jest w mediach i w postmodernistycznym teatrze na co dzień i powszechnie. To są już tylko znamiona końca świata, w którym słowo dom znaczyło dom, litość znaczyło litość a trwoga znaczyło trwoga. Symptomów pogubienia należy szukać w kryzysie wspólnoty.

Spektakl jest grany po polsku, angielsku i w antycznej grece.

Spektakl powstał w koprodukcji z Teatrem Starym w Krakowie.

Zapraszamy Państwa na wieczór sylwestrowy z piosenką francuską - wieczór specjalny i nieprzewidywalny - alternatywny względem tradycyjnych Sylwestrów!

Piosenki Brassensa w aranżacjach Urszuli Borkowskiej zaśpiewają aktorzy Teatru Polskiego: Izabella Bukowska, Magdalena Smalara i Wojciech Czerwiński. Czekają na Państwa również: loteria fantowa, poczęstunek, a także moc innych niespodzianek.

Dramat "Szewcy" jest ostatnim zachowanym, ale pewnie nie ostatnim napisanym dramatem Witkacego. Należy do jego najlepszych dzieł, jeśli nie do najlepszych dramatów napisanych w języku polskim w ogóle. Jest sztuką o szczególnej wadze, produktem twórczości dojrzałego autora, dojrzałego i ciężko doświadczonego człowieka. Jest dziełem bardzo polskim i bardzo uniwersalnym, satyrą na Polskę i Europę lat minionych, ale i obecnych. Jest bardzo gorzką diagnozą i prognozą stanu upadającej ludzkości - czas heroicznych bohaterów przeminął bezpowrotnie, świat jakim go znaliśmy poszedł do diabła, a ludzkość zeszła na psy…

Dramat Szewcy jest ostatnim zachowanym, ale pewnie nie ostatnim napisanym dramatem Witkacego. Należy do jego najlepszych dzieł, jeśli nie do najlepszych dramatów napisanych w języku polskim w ogóle. Jest sztuką o szczególnej wadze, produktem twórczości dojrzałego autora, dojrzałego i ciężko doświadczonego człowieka. Jest dziełem bardzo polskim i bardzo uniwersalnym, satyrą na Polskę i Europę lat minionych, ale i jak się okazuje, obecnych. Jest bardzo gorzką diagnozą i prognozą stanu upadającej ludzkości.

Czas heroicznych bohaterów przeminął bezpowrotnie, świat jakim go znaliśmy poszedł do diabła, a ludzkość zeszła na psy… dosłownie – niczym prokurator Scurvy przemieniający się w trzecim akcie w psa o ludzkiej psychice i świadomości.

I co dalej? Zdaniem Witkacego osobniki twórcze (schizoidzi) wśród mężczyzn giną, wśród kobiet przeciwnie, mnożą się - „mężczyźni babieją – kobiety en masse mężczyźnieją” i przejmą role męskie w społeczeństwie przyszłości – teraźniejszości… ? Co nastąpi potem trudne jest do wyobrażenia i do wyrażenia. To jeden z powodów, dla których Witkacy nie kończy swojego dramatu, a bieg jego akcji gwałtownie przerywa…

Koło Naukowe Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych „Teatr i polityka” oraz Teatr Polski w Warszawie zapraszają studentów i społeczność akademicką na premierę studencką "Szkoły żon" Moliere'a w reżyserii Jacquesa Lassalle'a.

Występują: Andrzej Seweryn, Anna Cieślak, Piotr Bajtlik, Dominik Łoś i inni.

Cena biletu: 15 złotych dla wszystkich okazujących legitymację studencką.

Po premierze zapraszamy na rozmowę z Andrzejem Sewerynem, Anną Cieślak, dr Moniką Kuleszą (Instytut Romanistyki UW) i Pawłem Płoskim (miesięcznik „Teatr”) na temat spektaklu.

Prowadzenie: Rafał Kozerski (Koło Naukowe „Teatr i Polityka).

Wieczór Bożonarodzeniowy z udziałem Aktorów Teatru Polskiego oraz Anny Dereszowskiej.

Elektryzująca muzyka, monumentalne i multimedialne widowisko, piękne kostiumy, oryginalna reżyseria i scenografia, a także znakomite wykonanie – wszystko to składa się na wyjątkowość Tannhäusera Opery Śląskiej.

Zapraszamy Państwa na wieczór poświęcony muzyce Chopina i japońskiej sztuce układania kwiatów. Gościć będziemy japońską pianistkę Miyagi Hiroko oraz mistrzów ikebany. Wstęp wolny.

Zapraszay na promocję książki wydanej nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Łódzkiego

"Teatr Kazimierza Dejmka" pod redakcją prof. Anny Kuligowskiej-Korzeniewskiej

Książkę zaprezentują Janusz Majcherek i Lech Śliwonik.

Spotkanie otworzy pokaz fragmentu filmu dokumentalnego "Dejmek" w reżyserii Ignacego Szczepańskiego.

Fuera de Campo

Choreografia: Daniel Abreu

Obsada: Teatr Tańca Zawirowania: Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński

Muzyka: collage

światło i przestrzeń: Daniel Abreu

Fuera de Campo, czyli poza zasięgiem

Punktem wyjścia spektaklu jest ciało i ruch. Każdy z wykonawców, mimo iż przestrzeń spektaklu jest wspólna, działa w odosobnieniu. Opowiada własną historię, a widzowie decydują, kto jest kim i jakie są relacje między postaciami. Sens działań na scenie jest nadawany przez obserwatorów, a zatem odpowiedzialność za spójność narracji spada na publiczność. Bo to jej obecność sprawia, że tancerze przybierają pozy, które są dążeniem do porozumienia i mogą mieć określone znaczenia. Są oni poza zasięgiem, można ich obserwować, ale nie można mieć na nich wpływu, takiego, który mógłby zmienić znaczenie obrazu. Obrazu, którego sam wybór wyklucza inne obrazy i punkty odniesienia. Taniec zatem jest metodą służącą do dotarcia głębiej pod powierzchnię, do sensu i znaczeń relacji, które można dostrzec dopiero przy obserwacji z zewnątrz. Daje szansę wyobraźni na odczucie czegoś, co pozornie nie istnieje, czego nie można dostrzec w codziennym życiu. Przedstawienie, „ Fuera de campo” w ciągu roku po premierze było już prezentowane na międzynarodowych festiwalach tańca w Madrycie, Kownie, Jerozolimie. W kwietniu wyjeżdża na festiwal do Wielkiego Nowogrodu w Rosji.

Daniel Abreu rozwija osobisty styl i język tańca, kształtujący się w różnorodnych choreografiach i będący etapami poszukiwań. Analizuje najdrobniejsze detale ruchu, łącząc go jednocześnie z innymi środkami wyrazu (fotografia, teatr). Jego spektakle są zazwyczaj oszczędne w formie, minimalistyczna scenografia podkreśla rolę światła i ruchu. Punktem odniesienia jest zawsze sam ruch i potrzeba komunikowania się głównie za jego pośrednictwem. Jest on abecadłem, dzięki któremu powstaje unikalny język choreografii Daniela Abreu.

…..Daniel Abreu wraz z tancerzami Teatru Tańca Zawirowania ukazuje człowieka, który stoi, bezbronny wobec życia i świata. Człowieka, który nie może skryć się za tym wszystkim, co otacza go na co dzień. Jest sam. I, rzecz najbardziej dramatyczna, jest sam wobec samego siebie. Ową bezbronność, emocjonalną nagość obserwujemy w spektaklu patrząc na serię, chwilami pozornie nic nieznaczących, gestów, poprzez, choćby i najdelikatniejszy, ruch. Swym spektaklem "Fuera de Campo" Abreu udowadnia, że każde uczucie, każde najdrobniejsze drgnienie duszy można wyrazić tańcem. "Fuera de Campo" to tylko ludzie, a właściwie ich ciała - brak scenografii, brak kostiumów, brak słów.

….Obok intrygującej wieloznaczności spektakli, główną zaletą zarówno "Fuera de Campo", jak i pozostałych spektakli Teatru Tańca Zawirowania, są tancerze, którzy doskonale łączą profesjonalizm z pasją. Umiejętności z fantazją. Choćbyśmy nic innego w sztuce nie widzieli, warto ją zobaczyć właśnie dla nich, dla Elwiry Piorun, Bartosza Figurskiego, Karoliny Kroczak, Szymona Osińskiego. Ogromną przyjemność stanowi oglądanie ludzi świadomych możliwości i plastyczności swojego ciała. Oglądanie sposobu, w jaki się poruszają i jak akcentują najlżejsze emocje.

Kaja Owczarczyk

Teatralia

choreografia i reżyseria: zbiorowa

muzyka: collage

W zagonionym świecie yuppie nie ma czasu na wytchnienie. Relacje z bliskimi ulegają osłabieniu. Rano wsiadają do metra, samochodu lub tramwaju, by jak najszybciej zasiąść za biurkiem. Wieczorem są zbyt zmęczeni, żeby wykrzesać z siebie jakiekolwiek emocje.

Pozostają fantazje przed ekranem komputera, biurowe plotki. Rozmyślanie o tym, co nigdy się nie stanie, a mogłoby się wydarzyć, gdyby przekroczyło się granice towarzyskiego konwenansu.

występują: Katarzyna Kizior, Elwira Piorun, Szymon Osiński, Bartek Figurski

światła: Jakub Wittbrodt

 „ Po raz kolejny tancerze Zawirowań postanowili opowiedzieć o tym, co tkwi niejako „pod naskórkiem codzienności”, postanowili sięgnąć „dalej wzwyż i dalej w głąb”. Opisali marzenia, pragnienia i instynkty miotające biurowych yuppie. Opisali fantazje, którym typowe „biurwy” nie ośmielają się dać ujścia. Opisali świat nieograniczonych możliwości, świat ludzkiego instynktu, świat niemal freudowskich popędów. Jako scenografia służyły im jedynie typowe biurowe krzesła. Po raz kolejny przekonaliśmy się o tym, jak wielkie są możliwości ludzkiego ciała i jak nieograniczone są zdolności tańca do przekazywania trudnych historii przy jego pomocy…” Aleksandra Galas

Czas trwania: 60 min.

Zespół teatru tańca Zawirowania powstał w 2004 roku. Jego kierownikiem artystycznym jest była solistka Opery Narodowej Elwira Piorun. Zespół składa się z tancerzy tańca współczesnego i od daty powstania zrealizował 7 premier, głównie na scenie Starej Prochowni. Były to m.in. „Przytul mnie” z muzyką Astora Piazzolli, „Jeśli kochasz zabij” zrealizowany we współpracy z Polskim Teatrem Tańca w Poznaniu, czy „Chopin ambiente” we współpracy z zespołem Larumbe Danza z Madrytu. Zawirowania nie posiadają własnej sceny, a mimo to są jedynym warszawskim zespołem teatru tańca, który systematycznie, co miesiąc gra własne spektakle. Obecnie w repertuarze znajdują się: „Innocent when you dream” z muzyką Toma Waitsa, „Po godzinach – 2010” oraz „Fuera de campo” w choreografii młodego hiszpańskiego choreografa: Daniela Abreu. Z tym ostatnim spektaklem tylko w 2010 roku zespół wystąpił na trzech ważnych festiwalach międzynarodowych, w Madrycie, Kownie i Jerozolimie. Teatr tańca Zawirowania jest również organizatorem, corocznego międzynarodowego festiwalu teatrów tańca Zawirowania, na którym ostatnio wystąpiło 20 zespołów z 16 krajów.

Spektakl według Tramwaju zwanego pożądaniem Tennessee Williamsa. Théâtre de l’Odéon w Paryżu / Nowy Teatr w Warszawie

reżyseria: Krzysztof Warlikowski

„Dobles” – poprzez cztery wariacje i cztery różne tematy stanowiące kawałek jednej mozaiki zespół bada i pyta o relacje pomiędzy tańcem i śpiewem, ciałem i głosem. Całą gamę kolorów i odcieni nadaje w „Dobles” udział różnych kompozytorów i autorów, proponujących własne, często unikatowe, rozwiązania stylistyczne. Struktura spektaklu jest celowo uproszczona. Na scenie widzimy dwie artystki, dwa stoły i dwa krzesła. Piosenkarka i tancerka odnajdują się w pustej przestrzeni, pokazując swoje możliwości. Są niczym dwie głowy należące do jednego ciała, a obecność pierwszej jest niezbędna do funkcjonowania drugiej.

Spektakl “JJ’s voices” został stworzony na zamówienie Cullberg Ballet przez kanadyjskiego choreografa, artystę, improwizatora i dyrektora artystycznego Par B.L.eux – Benoit Lachambre, z Montrealu w 2009 roku. Dzieło inspirowane jest głosem Janis Joplin. Tancerze interpretują jej piosenki w swoim ruchu, w swoich ciałach.

Elledanse to alternatywny teatr tworzony przez tancerzy i aktorów, których ambicją jest docieranie poza granice konwencjonalnego spektaklu. Łącząc muzykę graną na żywo z performance, tradycyjną grą aktorską i tańcem dają początek różnorodnym formułom artystycznym. W ciągu trzech lat twórcom udało się pomyślnie zrealizować kilka tego typu projektów, a pierwszy z nich pt. „Canto Hondo – A Deep Song about Her” został nagrodzony przez krytyków teatralnych (za najlepszą produkcję, najlepszą reżyserię i najlepszą muzykę teatralną w Słowacji) Dosky Awards 2008.

„InTimE” nie musi oferować rozwiązania – wystarczy, że pokaże nam złożoność ludzkich relacji tak szczerze, że widz nie będzie mógł przed nimi uciec. Samotność, pragnienie, miłość, kontakt fizyczny, przemoc, siła, podporządkowanie, posiadanie, szczerość, udawanie – oto powody walk toczonych przez ludzi, nawet jeśli nie tak desperacko, jak przestawiają je tancerze w choerografii Pála Frenáka. Pierwiastek męski i żeński, odosobnienie i wspólnota, cierpienie i szczęście, subiektywizm i obiektywizm – te kontry zmuszają nas do refleksji nad nami samymi.

Choreografia: Johannes Wieland

Scenariusz: Thorsten Teubl

Występują: Eva Mohn, Ryan Mason

Muzyka: Ben Frost

Premiera: 25.11.2009, House of Dance, Stockholm

Tanztheater Staatstheater Kassel – zespół założony w celu umożliwienia realizacji własnych produkcji przez zagranicznych artystów. Grupa składa się z tancerzy, dramaturga tańca i reżysera prób. Blisko współpracuje z Johannesem Wielandem, który rozpoczyna pracę od zadawania aktorom pytań asocjacyjnych, dotyczących tematyki nowo powstającej sztuki. Choreograf ten jest bardzo wymagający, dlatego ważne jest, by jego tancerze byli charyzmatyczni oraz opanowali technikę tańca współczesnego na najwyższym poziomie. Wypracowanie wzajemnej komunikacji na linii choreograf – tancerz jest najważniejszym elementem pracy Wielanda.

„Roadkill” – para tancerzy wciela się w role bohaterów znajdujących się na pasie startowym lotniska. Surrealizm tej sytuacji wydaje im się symbolem hedonistycznego społeczeństwa oraz nieuniknionej, stopniowo postępującej degrengolady życia. Muszą uporać się z różnymi wpływami z zewnątrz i doświadczyć potrzeby obrony siebie samych (w sposób fizyczny i emocjonalny). Bo jak na razie ich sytuacja przypomina uwięzienie w szklanej bańce, z której nie sposób się wydostać.

Ważną rolę w spektaklu odgrywa oryginalna praca muzyczna Bena Frosta.

„The Mist” tworzy dla publiczności pomost zawieszony pomiędzy przeszłością i przyszłością. Symboliczne elementy scenografii są swego rodzaju oprawą tej mocnej w wyrazie pracy wizualnej.

„Heroes” to oryginalne przedstawienie poruszające problem potrzeby intymności i komunikacji w dzisiejszym, wyobcowanym świecie. Potrzeba bycia lubianym, kochanym czy przymus radzenia sobie w każdej sytuacji stają się źródłem inspiracji dla zaskakującego ruchu. Przy akompaniamencie piosenek Davida Bowie, dwóch mężczyzn bawi się w grę, której zasady tworzone są z minuty na minutę, a jej celem jest uwolnienie się od starych przyzwyczajeń i ucieczka w krainę wyobraźni.

OPOLSKI TEATR LALKI I AKTORA im. Alojzego Smolki

Witol Gombrowicz

Iwona, księżniczka Burgunda

reżyseria: Marián Pecko

kostiumy, lalki: Eva Farkašová

dekoracje: Pavol Andraško

muzyka: Robert Mankovecký

obsada:

Iwona – Anna Jarota

Król Ignacy – Andrzej Mikosza

Królowa Małgorzata – Mariola Ordak-Świątkiewicz

Książę Filip – Łukasz Schmidt

Szambelan – Łukasz Bugowski

Iza (dama dworu) – Aleksandra Mikołajczyk

Cyryl (przyjaciel Filipa) – Krzysztof Jarota

Ciotka I Iwony – Dorota Nowak

Ciotka II Iwony, Innocenty (dworzanin), Żebrak – Zygmunt Babiak

Spektakl w konwencji teatru dramatycznego, z elementami animacji i różnymi rodzajami form plastycznych: figur, lalek i rekwizytów. Przedstawienie słowackich twórców wydobywa na wierzch najważniejsze myśli z dramatu Gombrowicza. Iwona w ich interpretacji jest lalką, w której jak w podstawionym krzywym zwierciadle odbijają się najgorsze cechy pozostałych bohaterów: fałsz i niezdolność do okazywania miłości. Gombrowicz w teatrze lalkowym to nie tylko wyzwanie, ale i nowe pole scenicznych poszukiwań prawdy o podstawowych ludzkich sprawach: władzy, namiętnościach, dojrzewaniu.

premiera: 24.05.2009

czas trwania: 2 h 30 min (jedna przerwa)

TEATR POLSKI W WARSZAWIE

Carlo Collodi

Pinokio

reżyseria i scenografia: Jarosław Kilian

w roli głównej: Piotr Bajtlik

Pinokio! Znany jest od pokoleń wszystkim dzieciom całego świata. Przypowieść Collodiego to najsławniejsza i najpiękniejsza chyba historia ze skarbca opowieści o prawdziwym życiu ludzików stworzonych ręką ludzką, a pochodzących z rodziny zabawek albo lalek teatralnych.

Baśń Collodiego jest historią o poszukiwaniu człowieczeństwa. Opowieścią o tym jak chłopiec z drewna, pajacyk z wiórów i deseczek zamienia się w prawdziwego chłopca.

Niewdzięcznik, łobuziak, leń Pinokio jest cudownie zabawny i tragiczny w swoich zmaganiach z własną naturą o to, by być dobrym.

Pinokio pozostaje dla wielu już generacji wiecznie młodym bohaterem moralitetu. Jest też chłopcem-Odyseuszem, którego wróżka Atena niby Anioł stróż chroni i strzeże na ziemi, na morzu, w głębinach oceanu. Jest synem marnotrawnym poobijanym przez życie i poszukującym drogi do ojcowskiego domu. Pinokio to chłopięcy mit osadzony w kulturze śródziemnomorskiej.

Na dużej scenie Teatru Polskiego przypominamy wiecznie młodą opowieść o pajacu Pinokiu, która też jest historią o teatrze, o ucieczce z teatru i powrocie na scenę. Wszak Pinokio jest przecież marionetką teatralną, kimś kto ma praprzodków we włoskiej komedii dell`arte.

Zapraszamy na dużą scenę Teatru Polskiego, na spektakl dla całej rodziny. Dla dzieci, rodziców dziadków i tych wszystkich którzy wciąż dziećmi są podszyci.

W pełnym przygód i niesamowitych perypetii widowisku w reżyserii i scenografii Jarosława Kiliana w roli tytułowej zobaczymy Piotra Bajtlika. Usłyszymy graną na żywo muzykę i piosenki Grzegorza Turnaua, a także utwory Rossiniego i tradycyjne włoskie tarantelle.

premiera: 16 maja 2010

czas trwania spektaklu: 2 h 20 min (jedna przerwa)

TEATR POLSKI WE WROCŁAWIU

Heiner Müller

Szosa Wołokołamska

reżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne: Barbara Wysocka

przekład: Mateusz Borowski, Małgorzata Sugiera

projekcje wideo: Lea Mattausch

projekcje światła: Justyna Łagowska

obsada:

Adam Cywka

Rafał Kronenberger

Adam Szczyszczaj

W czasie II wojny światowej na tytułowej szosie został zatrzymany niemiecki pochód na Moskwę. W przedstawieniu Barbary Wysockiej jest ona symbolem końca, z którego nie ma ucieczki. Uwięzieni tutaj bohaterowie muszą sami zmierzyć się we własnej świadomości z bolesnymi doświadczeniami historii. Są bezimienni, jak niezliczona liczba jednostek dotkniętych przez systemy totalitarne. Ich indywidualne losy zostają unieważnione w obliczu wielkich wydarzeń historycznych.

premiera: 30.09.2010

czas trwania: 1 h 20 min (bez przerwy)

NARODOWY TEATR STARY im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie

Trylogia

dramaturgiczne opracowanie tekstu: Jan Klata, Sebastian Majewski

reżyseria i opracowanie muzyczne: Jan Klata

scenografia i światło: Justyna Łagowska

kostiumy: Mirek Kaczmarek

choreografia: Maćko Prusak

asystent reżysera: Błażej Peszek

konsultacje językowe: Marek Szymanowicz

obsada:

Aleksandra Billewiczówna, Ewa Nowowiejska, Obraz – Katarzyna Krzanowska

Ataman, Kompan Kmicica, Murzyn Radziwiłła, Ketling of Elgin – Bolesław Brzozowski

Ataman, Kompan Kmicica, Przeor Kordecki, Król Polski, Potocki – Jerzy Święch

Ataman, Łaszcz, Roch Kowalski, Murzyn Radziwiłła, Kompan Kmicica, Nowowiejski Stary – Tadeusz Huk

Bogusław Radziwiłł, Nowowiejski Młody – Błażej Peszek

Bohdan Chmielnicki, Andrzej Kmicic – Krzysztof Globisz

Helena Kurcewiczówna, Sikorka, Zosia Boska – Małgorzata Gałkowska

Jan Skrzetuski – Jerzy Grałek

Jurko Bohun, Azja – Zbigniew W. Kaleta

Michał Wołodyjowski – Andrzej Kozak

Obraz, Sikorka, Barbara Jeziorkowska – Anna Dymna

Obraz, Sikorka, Krystyna Drohojowska – Ewa Kolasińska

Onufry Zagłoba – Juliusz Chrząstowski

Tuhaj-Bej, Janusz Radziwiłł – Jan Peszek

Jan Klata znów wystawia na próbę polskie mity, wartości i stereotypy. Tym razem sprawdza ich siłę i aktualność, biorąc na warsztat „Trylogię" Henryka Sienkiewicza – a raczej wybrane wątki z każdej z trzech części epickiego dzieła. Dla reżysera „Trylogia" jest przede wszystkim opowieścią o wydumanej, skłamanej przez Sienkiewicza polskości, której na nowo należy się przyjrzeć u progu XXI wieku.

premiera: 21.02.2009

czas trwania: 4 h (dwie przerwy)

TEATR WYBRZEŻE W GDAŃSKU

nrico Medioli, Luchino Visconti, Nicola Badalucco

Zmierzch bogów

reżyser: Grzegorz Wiśniewski

adaptacja: Grzegorz Wiśniewski, Jakub Roszkowski

współpraca dramaturgiczna: Jakub Roszkowski

scenografia: Barbara Hanicka

muzyka: Wojciech Blecharz

światło: Wojciech Puś

asystent reżysera: Michał Kowalski

przekład: Halina Kralowa

obsada:

Joachim von Essenbeck – Krzysztof Gordon

Sophie von Essenbeck – Dorota Kolak

Martin von Essenbeck – Piotr Domalewski (gościnnie)

Konstantin von Essenbeck – Krzysztof Matuszewski

Günther von Essenbeck – Miłosz Gałaj

Elizabeth Thallmann – Marta Jankowska

Herbert Thallman – Cezary Rybiński

Friedrich Bruckmann – Mariusz Bonaszewski (gościnnie)

Aschenbach – Mirosław Baka

Oficer I – Michał Kowalski

Oficer II – Maciej Szemiel

Oficer III – Jarosław Tyrański

Guwernantka – Edyta Czerniewicz

Wydarzenie specjalne WST: spektakl wyreżyserowany przez laureata Nagrody im. Konrada Swinarskiego za sezon 2009/2010 przyznawanej przez miesięcznik „Teatr". Adaptacja scenariusza filmowego o upadku wielkiego niemieckiego rodu von Essenbecków w momencie narodzin faszyzmu w międzywojennych Niemczech. Analiza początku świata, który zniszczył wszelkie wartości, nakręcając w zamian za nie spiralę zbrodni i zła. Klaustrofobiczna, brutalna i krwawa historia zmierzchu mieszczańskiej rodziny, w której pod osłoną klasy kryją się prawdziwe demony, jest jednocześnie próbą zadania ponadczasowych pytań: o człowieczeństwo, władzę i rodzinę.

premiera: 29.08.2009

czas trwania: 2 h 15 min (jedna przerwa)

Antoni Czechow uważał się za człowieka pogodnego, był też przekonany, że jego pisarstwo nie jest z założenia przygnębiające. Komentatorzy jego twórczości zwracali uwagę na to, że dramaty Czechowa nie są smutnymi sztukami opowiadającymi o losach śmiesznych bohaterów, a wręcz odwrotnie: całkiem śmiesznymi sztukami o ludziach, których często ogarnia smutek. I na taki spektakl Państwa zapraszamy – melancholijny, ale nie pozbawiony ciepłego humoru. Mamy nadzieję, że interpretacja Wieniamina Filsztyńskiego pozwoli Państwu odkryć Wujaszka Wanię na nowo, któż bowiem lepiej może przełożyć Czechowa na język teatru jeśli nie Rosjanie.

Andrzej Seweryn interpretuje najpiękniejsze fragmenty arcydzieł Szekspira – Hamleta, Makbeta, Otella, Romea i Julii, Henryka V, Burzy, Snu nocy letniej i wielu innych - ułożone w fascynującą opowieść o rozmaitych doświadczeniach i stanach emocjonalnych człowieka.

Spektakl jest produkcją Teatru im Słowackiego w Krakowie.

"Wyzwolenie" Wyspiańskiego na scenie Teatru Polskiego zrealizowali twórcy najmłodszego pokolenia- ówcześni studenci reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej: Weronika Szczawińska, Wawrzyniec Kostrzewski i Adam Wojtyszko. Pod wspólnym tytułem "Wyzwolenie - próby" prezentowane były trzy etiudy - "Nie-pamięć" Weroniki Szczawińskiej, "Sam jestem w wielkiej scenie pustej" Wawrzyńca Kostrzewskiego i "Idę...?" Adama Wojtyszki.

"Zemsta" jest największym dziełem i arcydziełem Fredry, esencją, perfumą, ogrodem polskości, jakiego poza „Panem Tadeuszem” nasza poezja się nie dochowała. - Jan Lechoń

 Dziedzictwo sarmatyzmu odeszło, wydawałoby się, bezpowrotnie w przeszłość. Ale czy naprawdę? Akcja "Zemsty" rozgrywa się w istniejącej poza czasem ostoi polskości. Jak pisze Jarosław Marek Rymkiewicz, "Zemsta" dzieje się "w Polsce, czyli zawsze". Komedie Fredry usytuowane są w bowiem w czasie historycznym, ale też przecież w wiecznym polskim „teraz”.

Teatr Polski ma zaszczyt przedstawić "Zieloną Gęś" Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Teatrzyk "Zielona Gęś" był to cykl małych scenek dramatycznych, które w latach 1946-1950 drukował tygodnik "Przekrój". Teatrzyk miał stałych, groteskowo-fantastycznych bohaterów, jak hermetyczno-sympatyczna poetka Hermenegilda Kociubińska, fenomen nonsensu Alojzy Gżegżółka, nestor angelologii Prof. Bączyński, cudowne dziecko Piekielny Piotruś i zwierzęta ekscentrycy Osiołek Porfirion i Pies Fafik. Obok nich pojawiały się przeróżne postaci literackie, historyczne lub ożywione przedmioty. Dziś Najmniejszy Teatrzyk Świata stał się właściwie klasyką, ale wciąż nie przestaje bawić i kpić z naszego życia nawet w XXI wieku.

ZWYKI – FESTIWAL TEATRÓW WIEJSKICH

ZWYKI - to wydarzenie, podczas którego mieszkańcy Warszawy i Mazowsza obejrza najwybitniejsze przedstawienia teatru wiejskiego.

Festiwal odbędzie się w dniach 26-27 listopada roku na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego w Warszawie. Jego program składa się z dwóch nurtów: prezentacji przedstawień oraz zajęć warsztatowych. Swoje przedstawienia pokażą mieszkańcy Kurpi, Sądecczyzny, ziemi podlaskiej, Wyżyny Wieluńskiej i świętokrzyskiego. Prezentacjom przedstawień będą towarzyszyły zajęcia warsztatowe prowadzone przez członków zespołów teatralnych, dotyczące różnorodnych technik wykonawczych charakteryzujących dany region. Będą to przede wszystkim warsztaty śpiewu i tańca tradycyjnego, ale także lokalnych technik rękodzielniczych.

Oba nurty festiwalu znajdą swoją kulminację w zabawie tanecznej, która odbędzie 26 listopada, a więc w ostatnią sobotę przed okresem Adwentu, kiedy to świętuje się tradycyjne Andrzejki. Podczas zabawy zagrają składy muzyczne wszystkich teatrów festiwalowych, a członkowie zespołów poprowadzą szybki kurs tańców tradycyjnych.

26 listopada 2011 (sobota)

godz. 11:00 -14:00 warsztaty:

Pieśni z Malinnik na Podlasiu, wycinanek z Wyżyny Wieluńskiej, pieśni i tańców świętokrzyskich.

godz. 17:00 -20:00 przedstawienia:

Zespół Pieśni i Tańca „Leśnianie” z Kamiennej Góry: WESELE ŚWIĘTOKRZYSKIE – WPROWADZINY I OCEPINY

Kurpiowski Zespół Folklorystyczny „Carniacy” z Czarni: ŻYCIE PUSZCZAŃSKIE KURPIÓW

Regionalny Zespół Pieśni i Tańca „Podegrodzie” z Podegrodzia: POWRÓT PAROBKÓW Z JARMARKU GODNIEGO

godz. 20.15 Potańcówka Andrzejkowa z muzyką na żywo

27 listopada 2011 (niedziela)

godz. 10:00 -13:00, warsztaty:

Gry na ligawce kurpiowskiej, wycinanek z regionu kieleckiego, pieśni i tańców Lachów Sądeckich

godz. 17:00, przedstawienia:

Zespół Obrzędowy „Kowalanki” z Kowali: PRANIE

Zespół „Malinki” z Malinnik: PEREPYLICA

Zespół Śpiewaczo-Obrzędowy z Ożarowa: WIECZÓR PANIEŃSKI OD KUCHNI

Zespół Śpiewaczo-Obrzędowy z Jakówek: ANDRZEJKI

Wstęp:

Warsztaty: wstęp wolny, obowiązują zapisy: festiwal@tkt.art.pl,

Przedstawienia i zabawa: 20 zł/1 dzień, do nabycia w kasie Teatru Polskiego, tel. 22 826 79 92, 22 826 92 76

Szczegóły programu: http://www.facebook.com/TeatryWiejskie

Organizatorzy: Towarzystwo Kultury Teatralnej, Teatr Polski, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki

Patronat medialny: Scena, kulturaludowa.pl, Gadki z chatki, Vox.fm