W latach trzydziestych ubiegłego stulecia, Natalia - żona Gałczyńskiego, przypomina Konstantemu, jego własny - opowiadany jej kilka lat wcześniej - niezwykły sen.

Gałczyński zamyka się w gabinecie i w ciągu kilkudziesięciu godzin powstaje poetycki zapis sennego przeżycia...

Rzadko się zdarza, by spotkanie dwóch kobiet miało tak zaskakujący, wręcz dramatyczny przebieg…

Jedna z nich – Polka Zofia Lass, sławna i bogata, jest autorką jedynej, za to bestsellerowej książki – pamiętnika Żydówki zamkniętej w murach getta, która tuż przed wybuchem powstania przerzuciła własne dziecko na aryjską stronę. Druga – Irena - pozornie wielbicielka talentu pisarki, przyjechała aż z Kanady, by ją poznać.

Już po kilku chwilach wychodzi na jaw, że cel jej wizyty jest zupełnie inny...

Dramaty wieszczów narodowych nieczęsto są grywane na naszych scenach.. Czyżby wystraszyły reżyserów, aktorów, dyrektorów teatrów, publiczność…?

Czego właściwie się boimy? Romantycznej poezji? Śmieszności języka wieszczów? Wielkich dylematów? Konfrontacji z mitem? Czym jest dla nas Mont Blanc? Czy umiemy dziś zrozumieć dramat „nieodrodnego dziecięcia wieku”? Czy ciągle dręczy nas właściwy bohaterowi romantycznemu „jaskółczy niepokój”? Czy rzeczywiście dzisiejsze „pokolenie porno” woli patrzeć na świat z perspektywy szaletu, niż ze szczytu Mont Blanc?

Moskwa – Pietuszki, jedna z jego najważniejszych książek, opublikowana została w Rosji w roku 1989 – dwadzieścia lat po napisaniu. Poemat ten, z pozoru będący bezładnym zapisem myśli, spostrzeżeń, chaotycznych skojarzeń, delirycznych cierpień na kacu i fantastycznych wizji po pijaku, jest w rzeczywistości poruszającą przypowieścią o ludzkim losie, zabawną i przygnębiającą jednocześnie. Wieniczka pije i wyklina wszystko i wszystkich: odrzuca, neguje, ignoruje, nie przyjmuje, nie akceptuje, nie zgadza się, nie dostosowuje się… nadal jednak marzy – o szczęściu, lepszym życiu, o miłości, zwyczajności…

W swoim dramacie Andrzej Stasiuk bawi się stereotypami, miesza ze sobą konwencje i kreuje świat, w którym powaga śmierci miesza się nieustannie z ludyczną zabawą, ironią i kpiną. 

Oto polski złodziej samochodów, zastrzelony przez niemieckiego jubilera w momencie, w którym próbował okraść jego sklep. Nieżywy, ale jeszcze też i nie całkiem martwy, rozmawia ze swoją duszą, która wyzywa go od idiotów i nie chce mieć z nim nic wspólnego.

Dwoje nieznajomych spotyka się przypadkiem w wagonie dalekobieżnego pociągu. On jest znanym i cenionym pisarzem, ona wierną czytelniczką z jego najnowszą książką w torbie. Zapewne podróż upłynęłaby kobiecie na czytaniu, gdyby w siedzącym naprzeciwko mężczyźnie nie rozpoznała artysty, o spotkaniu z którym marzyła od dawna…

"Wyzwolenie" Wyspiańskiego na scenie Teatru Polskiego zrealizowali twórcy najmłodszego pokolenia- ówcześni studenci reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej: Weronika Szczawińska, Wawrzyniec Kostrzewski i Adam Wojtyszko. Pod wspólnym tytułem "Wyzwolenie - próby" prezentowane były trzy etiudy - "Nie-pamięć" Weroniki Szczawińskiej, "Sam jestem w wielkiej scenie pustej" Wawrzyńca Kostrzewskiego i "Idę...?" Adama Wojtyszki.

Teatr Polski ma zaszczyt przedstawić "Zieloną Gęś" Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Teatrzyk "Zielona Gęś" był to cykl małych scenek dramatycznych, które w latach 1946-1950 drukował tygodnik "Przekrój". Teatrzyk miał stałych, groteskowo-fantastycznych bohaterów, jak hermetyczno-sympatyczna poetka Hermenegilda Kociubińska, fenomen nonsensu Alojzy Gżegżółka, nestor angelologii Prof. Bączyński, cudowne dziecko Piekielny Piotruś i zwierzęta ekscentrycy Osiołek Porfirion i Pies Fafik. Obok nich pojawiały się przeróżne postaci literackie, historyczne lub ożywione przedmioty. Dziś Najmniejszy Teatrzyk Świata stał się właściwie klasyką, ale wciąż nie przestaje bawić i kpić z naszego życia nawet w XXI wieku.