Iwan Mazepa-Kołodyński urodził się 20 marca 1639 roku na Ukrainie. Za młodu był paziem na dworze króla Jana Kazimierza Wazy. Zasłynął tam głównie z romansów, które rozpalały nie tylko wyobraźnię plotkarzy nad Wisłą i Dnieprem, ale też artystów - pisarzy, malarzy w Rosji, Szwecji, Francji… Mazepa jest bohaterem poematu Puszkina, powieści poetyckiej Byrona, wiersza Victora Hugo, obrazów m.in. Géricault i Delacroix, pojawia się też w "Pamiętnikach" Jana Chryzostoma Paska.Ten sam Mazepa jest pierwowzorem tytułowego bohatera dramatu Juliusza Słowackiego.

Do zamku Wojewody przybywa król Jan Kazimierz wraz ze słynącym z urody i miłosnych przygód paziem Mazepą. Monarcha, zauroczony wdziękami młodej i pięknej wojewodziny Amelii, zaczyna nazbyt jednoznacznie okazywać jej swe zainteresowanie. Mazepa decyduje się stanąć w obronie honoru króla i dobrego imienia Amelii. Raz naruszony spokój domu nie wraca już do równowagi, a uruchomiony bieg wypadków obnaża skomplikowane relacje rodzinne.

„Mazepa” w interpretacji Piotra Tomaszuka to opowieść o namiętności, upokorzeniu i zemście. Sarmacki mit na opak…

Moja Znajoma, spotkana po premierze „Mazepy” w Teatrze Polskim w Warszawie (24 marca 2012 roku), powiedziała: „teatr pod wodzą Andrzeja Seweryna staje się cudowny”.

Może ktoś powie, że była bardzo to emocjonalna wypowiedź. Moim zdaniem, powyższa ocena nie zawierała przesady. Konsekwencja, z jaką Teatr Polski realizuje założone plany, jest godna podziwu. Andrzej Seweryn zapowiedział powrót do polskiej klasyki. I Teatr Polski powraca. Słowo „powraca” jest istotne, jako że nie jest to pierwsza adaptacja „Mazepy” w tym teatrze.

Więcej: www.warszawa.pl

A co by było, gdyby Molierowski Świętoszek dostał nieograniczoną władzę?

Świętoszkiem jest Jan Kazimierz (Jarosław Gajewski), który nie musi się kryć. Na zamek Wojewody zjeżdża z podręcznym burdelem, który, kiedy trzeba, zmienia się w stadko zakonniczek, by asystować w mszy świętej. Nie mniej perwersyjnej w wykonaniu polskiego króla i ekskardynała niż ta odgrywana niedawno w Teatrze Dramatycznym.

Sam skacowany król wprost z orgietki ląduje na klęczniku, by za pomocą biczyka zadać sobie pokutę - a raczej po raz kolejny dogodzić sadomasochistycznym skłonnościom - a potem w przebraniu własnego sługi, jak don Giovanni, tylko na opak, udać się na nocną schadzkę.

Skandal wisi na włosku. Król został nakryty, choć zazdrosny mąż nie wie, że to król. Zaraz zacznie się "Otello" - trzeba bowiem dodać, że "Mazepa" jest najmniej oryginalnym, a przy okazji najprzystępniejszym dramatem Juliusza Słowackiego. Skroił go poeta z Szekspirowskich ("Otello" właśnie) i Calderonowskich (tragedia honoru) motywów oraz sensacyjnych pomysłów (np. żywcem zamurowany kochanek), które z powodzeniem na francuskich scenach testowali Hugo i Dumas, zmieniając wielkie tragedie w sensacyjne romanse.

Więcej: www.wyborcza.pl

Na deskach Teatru Polskiego w Warszawie zadebiutował spektakl Juliusza Słowackiego "Mazepa" w inscenizacji Piotra Tomaszuka. Uroczystą premierę swoją obecnością zaszczyciło wiele osobistości świata kultury. Na widowni zasiedli między innymi Krystyna Mazurówna, Anna Seniuk, Magdalena Zawadzka, Agnieszka Grochowska, Andrzej Wajda i Maria Seweryn.

Więcej: www.dziennik.pl

Doskonalą rekomendacją tej sztuki jest już nazwisko reżysera. Tomaszuk jest bowiem gwarancją teatru niekonwencjonalnego, niebanalnego, awangardowego. Przedstawienia "Wierszalina" zawsze zaskakiwały estetyką - i tym razem nie jest inaczej. Tomaszuk, który jest twórcą projekcji multimedialnych do spektaklu, tworzy na scenie raz to nocny klub, raz kurnik. Bombarduje efektami świetlnymi, budując niejednoznaczną atmosferę dla dzieła Słowackiego.

Więcej: www.emetro.pl