Tak, uroczo archaiczny jest Albert Camus; ten wyciszony moralista z dwudziestowiecznej bajki, który wierzył, że ludzkość musi pielęgnować jakiś rodzaj międzyludzkiej utopii. Archaiczny, ale przez to właśnie niepokojąco aktualny, drażniący. W jego "Dżumie" dostrzegam początek niebezpiecznej drogi, na jaką wkroczyliśmy w naszej przygodzie z językiem, by dotrzeć do ślepej uliczki. Cóż bowiem robią bohaterowie Camusa? Oni tworzą językowe światy obronne. Każdy próbuje wznieść przeciw-świat słów zaklinających rzeczywistość, pragnie odnaleźć w nich antidotum na cierpienie i śmierć mieszkańców Oranu. Tak czyni Bernard Rieux, gdy wyznacza sobie rolę kronikarza zadżumionych miesięcy, gdy pieczołowicie zbiera zapiski, dokumenty, świadectwa, które pozwolą mu wyjść poza orbitę własnego "ja" i dać pełny obraz wspólnego koszmaru. Wierzy, że język świadectwa przybliży go do prawdy. Jest uważny i oszczędny; sposób, w jaki opowiada o dżumie, ma dla niego zasadnicze znaczenie. 

Mariusz Sieniewicz "Doktor Rieux wybiera małomówność" (z tekstu napisanego do programu przedstawienia)

Materiał video udostepniony dzięki uprzejmości Polskiego Radia http://www.polskieradio.pl/kultura/

W przedstwieniu próżno szukać rozległej perspektywy ogarniętego zarazą miasta. Nie ma też sensu oczekiwać spektakularnych efektów, bo ta "Dżuma" chce oddziaływać na widza w całkiem inny sposób.

Ogrodzińska wraz z autorkami scenografii daje każdemu z bohaterów po małym kawałku sceny. Na każdym z nich ma się zmieścić ograniczony do ekstremalnego minimum świat pokaleczonych ludzi.

W skromnym spektaklu w Polskim ujmuje mnie decyzja, by "Dżumę" opowiadać wprost, od początku do końca w tonie absolutnie serio. Nie ma więc żadnych podpurek, niczego, co odwracałoby uwagę od ludzi i wypowiadanych przez nich słów. Zaskakująco dobrze radzą z tym sobie aktorzy (...)

Na pierwszy plan wysuwają się Anna Nehrebecka i Dominik Łoś. Nie przypominam sobie, kiedy ostatni raz widziałem Nehrebecką na scenie. Tu pojawia się w maleńkiej roli matki doktora Rieux. Najistotniejsze w niej jest milczące trwanie, a Nehrebecka zawiera w nim jeszcze ciepło i ból. (...)

Dominik Łoś gra doktora Rieux, akcentując jego niezłomną twardość, przekonanie, że da się naprawić świat nie do naprawienia. Rola skończona, stonowana (...) Jakoś znacząca dla spektaklu Ogrodzińskiej, bo taka jak on. Uczciwa i poważna. Jak dla mnie to całkiem sporo.

Zatem sukces?